Ambroise Thomas
Savez-vous le secret du trouble qui l'agite? Kent u het geheim van de onrust die hem kwelt?
Que vous a-t-il dit? ... Wat heeft hij u gezegd? ...
Rien ... Il me fuit; il m'évite! Niets ... Hij ontvlucht mij; hij mijdt mij!
L'amour qu'il vous jurait ... De liefde die hij u zwoer ...
O serments superflus! ... O, vergeefse eden! ...
Hélas! Hamlet m'oublie! - Hamlet ne m'aime plus! Helaas! Hamlet vergeet mij! Hamlet houdt niet meer van mij!
Reine, loin de la cour souffrez que je m'exile; Koningin, ver van het hof, sta toe dat ik mij verban;
C'est à Dieu que je veux demander un asile ... het is bij God dat ik een toevlucht wil vragen ...
Toi, partir! - Non ... il t'aime! ... il t'a donné sa foi! Jij, vertrekken! Nee ... hij houdt van je! ... hij gaf je zijn woord!
Tu n'as pas perdu sa tendresse! Je hebt zijn tederheid niet verloren!
Cet obstacle inconnu qui surgit et se dresse Deze onbekende hindernis die opdoemt en zich verheft
Entre vos coeurs, - ne vient ni de lui, - ni de toi. tussen jullie harten komt niet van hem en niet van jou.
Ne pars pas, Ophélie! Ga niet weg, Ophélie!
C'est une mère qui supplie! ... Het is een moeder die smeekt! ...
Je n'espère qu'en toi pour guérir sa folie, Ik hoop alleen op jou om zijn waanzin te genezen,
Ou désarmer son coeur! ... of zijn hart te verzachten! ...
Ah! ne pars pas! ... j'ai peur! ... Ach! ga niet weg! ... ik ben bang! ...
Dans son regard plus sombre In zijn donkerder geworden blik,
J'ai vu passer comme un éclair! zag ik iets voorbijflitsen als een bliksemschicht!
Il semblait suivre une ombre Hij leek een schaduw te volgen
Invisible dans l'air! ... onzichtbaar in de lucht! ...
Je l'appelle ... il frissonne! Ik roep hem ... hij huivert!
Il contemple ma terreur ... Hij staart naar mijn angst ...
Il repousse avec horreur Hij stoot vol afschuw
La main que je lui donne! ... de hand die ik hem reik! ...
J'ai peur! Ik ben bang!
Ne pars pas, Ophélie! Ga niet weg, Ophélie!
C'est une mère qui supplie! ... Het is een moeder die smeekt! ...
Je n'espère qu'en toi pour guérir sa folie, Ik hoop alleen op jou om zijn waanzin te genezen,
Ou désarmer son coeur! of zijn hart te verzachten!
Ah! ne pars pas! ... J'ai peur! Ach! ga niet weg! ... ik ben bang!
Vos paroles glacent mon âme! Uw woorden doen mijn ziel verstijven!
Qui peut contre une mère exciter le courroux Wie kan tegen een moeder de toorn opwekken
D'Hamlet? ... van Hamlet? ...
J'obéirai, madame; Ik zal gehoorzamen, mevrouw;
Je ne partirai pas. Ik zal niet vertrekken.
Le roi vient! ... laisse-nous! De koning komt! ... laat ons alleen!
L'âme de votre fils est à jamais troublée, De ziel van uw zoon is voorgoed verstoord,
Madame! ... C'en est fait de sa faible raison! ... Mevrouw! ... Zijn zwakke verstand is heen! ...
La vérité peut-être à ses yeux dévoilée! ... De waarheid, misschien, voor zijn ogen onthuld! ...
Non, grâce au ciel! ... aucun soupçon! ... Nee, de hemel zij dank! ... geen enkele verdenking! ...
Hélas! ... Dieu m'épargne la honte Helaas! ... Moge God mij de schande besparen
D'avoir un jour à rendre compte om ooit rekenschap te moeten afleggen
Au fils que mes bras ont porté, aan de zoon die mijn armen droegen,
Du forfait exécrable, voor de gruwelijke misdaad,
Maudit et détesté, vervloekt en verafschuwd,
Dont le ressouvenir me poursuit et m'accable! wier herinnering mij achtervolgt en verplettert!
Il ne sait rien, vous dis-je. Hij weet niets, zeg ik u.
Et moi?. En ik?
Ai-je pu l'oublier ce passé plein d'effroi? ... Kon ik dat verleden vol verschrikking vergeten? ...
Tel qu'à son heure suprême, Net zoals hij, in zijn laatste uur,
Sous l'étreinte de la mort, in de greep van de dood,
Je l'ai vu devant nous, par un dernier effort, ik hem voor ons zag, met een laatste krachtsinspanning,
Se dresser menaçant et blême. zich oprichten, dreigend en lijkbleek.
Tel je le vois encor! ... Zo zie ik hem nog steeds! ...
Reine, parlez plus bas! Koningin, spreek zachter!
De ceux qui ne sont plus n'évoquez pas les ombres Roep de schimmen niet op van hen die niet meer zijn.
Laissons-les reposer dans leurs demeures sombres. Laten wij hen rusten in hun donkere woningen.
Les morts ne se réveillent pas! De doden ontwaken niet!
Ils se réveillent! ... ils se dressent. Zij ontwaken! ... zij verrijzen.
Ils nous poursuivent, ils nous pressent! Zij achtervolgen ons, zij dringen op ons aan!
Pâles, sanglants, prêts à punir! Bleek, bebloed, klaar om te straffen!
Présents, toujours présents à notre souvenir! ... Aanwezig, altijd aanwezig in onze herinnering! ...
Quelle folle terreur s'empare de votre âme? Welke dwaze angst grijpt uw ziel aan?
O faible coeur! ô femme! O zwak hart! O vrouw!
Vous nous perdez tous deux! U stort ons beiden in het verderf!
Silence! - je le veux! Stilte! Ik wil het!
Tous deux maudits! - Tous deux Beiden vervloekt! Beiden
A jamais malheureux! ... voor eeuwig rampzalig! ...
Mon fils! ... Mijn zoon! ...
Cher Hamlet! ... Lieve Hamlet! ...