Gioachino Rossini
Ils s'éloignent enfin; j'ai cru le reconnaître: Eindelijk gaan zij weg; ik meende hem te herkennen:
Mon cœur n'a point trompé mes yeux; Mijn hart heeft mijn ogen niet bedrogen;
Il a suivi mes pas, il est près de ces lieux. Hij volgde mijn schreden, hij is dichtbij deze plek.
Je tremble!.. s'il allait paraître! Ik beef!.. mocht hij verschijnen!
Quel est ce sentiment profond, mystérieux Wat is dit diepe, geheimzinnige gevoel
Dont je nourris l'ardeur, que je chéris peut-être? waarvan ik de gloed voed, en die ik misschien koester?
Arnold! Arnold! est-ce bien toi, Arnold! Arnold! ben jij het werkelijk,
Simple habitant de ces campagnes, een eenvoudige bewoner van deze velden,
L'espoir, l'orgueil de tes montagnes, de hoop, de trots van je bergen,
Qui charme ma pensée et cause mon effroi? die mijn gedachten betovert en mijn angst veroorzaakt?
Ah! que je puisse au moins l'avouer moi-même! Ach! laat ik het mezelf ten minste bekennen!
Melcthal, c'est toi que j'aime; Melcthal, jij bent het die ik liefheb;
Sans toi j'aurais perdu le jour; Zonder jou had ik het leven verloren;
Et ma reconnaissance excuse mon amour. en mijn dankbaarheid verontschuldigt mijn liefde.
C'est sur les monts, au séjour de l'orage, Het is op de bergen, in het verblijf van de storm,
Que mon cœur peut renaître à la paix; dat mijn hart kan herleven tot vrede;
Mais l'écho seulement apprendra mes secrets. maar slechts de echo zal mijn geheimen vernemen.
Toi, du berger astre doux et timide, Jij, de zachte en schuchtere ster van de herder,
Qui, sur mes pas, viens semant tes reflets, die op mijn pad je glans komt strooien,
Ah! sois aussi mon étoile et mon guide! Ach! wees ook mijn ster en mijn gids!
Comme Arnold tes rayons sont discrets, Als Arnold zijn je stralen bescheiden,
Et l'écho seulement redira mes secrets. en slechts de echo zal mijn geheimen herhalen.