Giuseppe Verdi
Reo grido mi suona. Dat is een schandelijke kreet in mijn oren.
Perduta Orleàno, perduti i gagliardi, Orléans is verloren, de dappersten zijn verloren,
Gioviamci del tempo che il Franco ne dona. laten we de tijd benutten die de Fransen ons gunnen.
Ahi cento trionfi distrutti in un giorno! Ach, honderd zeges in één dag tenietgedaan!
Di tanta viltade chi lava lo scorno? Wie wist de smaad van zoveel lafheid uit?
O duce, noi sempre mirasti sui campi Aanvoerder, op het slagveld zag u ons altijd
Volar combattendo con animo ardito, met vermetele moed de strijd in vliegen,
Dei bronzi tonanti sorridere ai lampi, lachen om de flitsen van het donderende geschut,
Far pompa del seno, del braccio ferito... en pronken met een gewonde borst, een gewonde arm...
Ma contro la furia che Averno disserra Maar tegen de razernij die de hel ontketent,
Che valgon prodezze d'impavida guerra? wat baten daar heldendaden van onverschrokken krijg?
Ma contro legioni d'armati demòni Maar tegen legioenen gewapende demonen,
Che giova la possa d'umano valor? wat vermag daar menselijke moed?
Son larve funeste che incarna, che veste Het zijn onheilspellende schimmen, met vlees en gewaad bekleed
La mente percossa da vile timor. door een geest die met laffe angst geslagen is.