Charles Gounod
Siebel! Siebel!
Encor des pleurs! Weer tranen!
Hélas! vous seul ne me maudissez pas. Helaas! jij alleen vervloekt mij niet.
Je ne suis qu'un enfant, mais j'ai le cœur d'un homme. Ik ben slechts een kind, maar ik heb het hart van een man.
Et je vous vengerai de son lâche abandon! En ik zal je wreken voor zijn laffe verlating!
Je le tuerai! Ik zal hem doden!
Qui donc? Wie dan?
Faut-il que je le nomme? Moet ik hem noemen?
L'ingrat qui vous trahit! De ondankbare die je verraadt!
Si le bonheur à sourire t'invite, Als het geluk je uitnodigt te glimlachen,
Joyeux alors, je sens un doux émoi, vrolijk dan, voel ik een zoete ontroering,
Si la douleur t'accable, Marguerite, als verdriet je overweldigt, Marguerite,
Je pleure alors, je pleure comme toi. dan ween ik, ik ween zoals jij.
Comme deux fleurs sur une même tige Als twee bloemen aan een zelfde steel,
Notre destin suivait le même cours volgde ons lot dezelfde loop.
De tes chagrins en frère je m'afflige, Om jouw verdriet treur ik als een broer,
O Marguerite! comme une sœur je t'aimerai toujours! O Marguerite! als een zuster zal ik je altijd liefhebben!
Non, taisez-vous! Nee, zwijg!
Pardon, vous l'aimez encore? Vergeef me, je houdt nog van hem?
Oui! Toujours! mais ce n'est pas à vous Ja! Altijd! maar het is niet aan jou
De plaindre mon ennui. om mijn verdriet te beklagen.
J'ai tort, Siebel, de vous parler de lui. Ik heb ongelijk, Siebel, om met jou over hem te spreken.
Soyez béni, Siebel! votre amitié m'est douce! Wees gezegend, Siebel! jouw vriendschap is mij dierbaar!
Ceux dont la main cruelle me repousse, Zij wier wrede hand mij wegduwt,
N'ont pas fermé pour moi les portes du saint lieu; hebben de poorten van de heilige plaats niet voor mij gesloten;
J'y vais pour mon enfant ... et pour lui prier Dieu! Ik ga ernaartoe voor mijn kind ... en om voor hem tot God te bidden!