Charles Gounod
Fleurs écloses près d'elle, bloemen ontloken naast haar,
Dites-lui qu'elle est belle, zeg haar dat zij mooi is,
Que mon cœur nuit et jour dat mijn hart, nacht en dag,
Languit d'amour! smacht van liefde!
Faites-lui mes aveux, Breng haar mijn bekentenissen,
Portez mes vœux, draag haar mijn geloften,
Révélez à son âme Openbaar aan haar ziel
Le secret de ma flamme! het geheim van mijn vuur!
Qu'il s'exhale avec vous Moge het zich met jullie verspreiden,
Parfums plus doux! zoetere geuren!
Fanée! hélas! Verwelkt! Helaas!
Ce sorcier que Dieu damne Deze tovenaar, die God verdoemt,
M'a porté malheur! heeft mij ongeluk gebracht!
Je ne puis sans qu'elle se fane Ik kan niet, zonder dat ze verwelkt,
Toucher une fleur! een bloem aanraken!
Si je trempais mes doigts dans l'eau bénite! Als ik mijn vingers eens in het wijwater doopte!
C'est là que chaque soir vient prier Marguerite! Daar komt Marguerite elke avond bidden!
Voyons maintenant! voyons vite! Laten we nu kijken! Laten we snel kijken!
Elles se fanent! Non! Satan, je ris de toi! Ze verwelken! Nee! Satan, ik lach je uit!
C'est en vous que j'ai foi; Het is in jullie dat ik geloof heb;
Parlez pour moi! spreek voor mij!
Qu'elle puisse connaître Moge zij kennen
L'émoi qu'elle a fait naître, de ontroering die zij gewekt heeft,
Et dont mon cœur troublé en waarvan mijn ontroerde hart
N'a point parlé! niet gesproken heeft!
C'est en vous que j'ai foi; Het is in jullie dat ik geloof heb;
Parlez pour moi! spreek voor mij!
Si l'amour l'effarouche, Als de liefde haar opschrikt,
Que la fleur sur sa bouche moge de bloem op haar mond
Sache au moins déposer ten minste weten te leggen
Un doux baiser! een zoete kus!
Un baiser, un doux baiser! Een kus, een zoete kus!