Giuseppe Verdi
Ho una lettera. Ik heb een brief.
Anch'io. Ik ook.
Oh! O!
Leggi. Lees maar.
Leggi. Lees jij maar.
«Fulgida Alice! amor t'offro…» "Stralende Alice! ik bied je liefde…"
Ma come?! Che cosa dice? Maar hoe?! Wat staat er?
Salvo che il nome, la frase è uguale. Op de naam na is de zin gelijk.
«Fulgida Meg, amor t'offro…» "Stralende Meg, ik bied je liefde…"
«…amor bramo.» "…liefde verlang ik."
Qua «Meg», là «Alice». Hier "Meg", daar "Alice".
È tal e quale, Het is precies eender,
«Non domandar perché, ma dimmi…» "Vraag niet waarom, maar zeg me…"
«…t'amo.» Pur non gli offersi cagion. "…ik hou van je." Toch gaf ik hem geen aanleiding.
Il nostro caso è pur strano. Ons geval is echt vreemd.
Guardiam con flemma. Laten we het rustig bekijken.
Gli stessi versi. Dezelfde verzen.
Lo stesso inchiostro. Dezelfde inkt.
La stessa mano. Dezelfde hand.
Lo stesso stemma. Hetzelfde wapen.
«Sei la gaia comare, il compar gaio "Jij bent de vrolijke buurvrouw, de vrolijke maat
son io, e fra noi due facciamo il paio.» ben ik, en samen vormen wij het paar."
Già. Inderdaad.
Lui, lei, te. Hij, zij, jij.
Un paio in tre. Een paar met z’n drieën.
«Facciamo il paio in un amor ridente "Laten wij het paar vormen in een lachende liefde
di donna bella e d'uom…» van een mooie vrouw en een man…"
«…appariscente…» "…opvallend…"
«Ma il viso tuo su me risplenderà "Maar jouw gezicht zal op mij stralen
come una stella sull'immensità.» als een ster boven de oneindigheid."
Ah! Ah! Ah! Ah! Ah! Ah! Ha! Ha! Ha! Ha! Ha! Ha!
«Rispondi al tuo scudiere, "Antwoord uw schildknaap,
John Falstaff Cavaliere.» John Falstaff, ridder."
Mostro! Monster!
Dobbiam gabbarlo. We moeten hem beetnemen.
E farne chiasso. En er ophef over maken.
E metterlo in burletta. En hem tot mikpunt maken.
Oh! Oh! che spasso! Oh! Oh! wat een pret!
Che allegria! Wat een vrolijkheid!
Che vendetta! Wat een wraak!