Pyotr Ilyich Tchaikovsky
Вчера мы виделись, мне кажется. We hebben elkaar gisteren nog gezien, lijkt me.
О да! Но все ж день целый, O ja! Maar toch, een hele dag,
Долгий день прошел в разлуке. een lange dag, verstreken in gescheidenheid.
Это вечность! Dat is een eeuwigheid!
Вечность! Een eeuwigheid!
Какое слово страшное! Wat een vreselijk woord!
Быть может... Misschien wel...
Но для любви моей оно не страшно! Maar voor mijn liefde is het niet vreselijk!
Скажите мне, я думаю, бывает вам Zeg mij, ik vermoed dat het u soms
Прескучно здесь в глуши, vreselijk verveelt hier in deze uithoek,
Хотя прелестной, но далекой? hoe bekoorlijk ook, maar zo afgelegen?
Не думаю, чтоб много развлечений Ik denk niet dat u veel vertier
Дано вам было. is gegund geweest.
Я читаю много. Ik lees veel.
Правда, Dat is waar,
Дает нам чтенье бездну пищи het lezen schenkt ons een overvloed aan voedsel
Для ума и сердца, voor de geest en het hart,
Но не всегда сидеть нам можно с книгой! maar we kunnen niet altijd met een boek blijven zitten!
Мечтаю иногда, бродя по саду. Soms droom ik, dwalend door de tuin.
О чем же вы мечтаете? En waarover droomt u dan?
Задумчивость моя подруга De mijmering is mijn metgezel
от самих колыбельных дней. sinds mijn allereerste wiegendagen.
Я вижу, вы мечтательны ужасно, Ik zie het, u bent vreselijk dromerig,
И я таким когда-то был. en ook ik was zo, ooit.
Я люблю вас, Ik houd van je,
Я люблю вас, Ольга, Ik houd van je, Olga,
Как одна безумная душа поэта zoals enkel de waanzinnige ziel van een dichter
Еще любить осуждена. nog gedoemd is lief te hebben.
Всегда, везде одно мечтанье, Altijd, overal, een en dezelfde droom,
Одно привычное желанье, een en hetzelfde vertrouwde verlangen,
Одна привычная печаль! een en hetzelfde vertrouwde verdriet!
Я отрок был тобой плененный, Als knaap was ik door jou betoverd,
Сердечных мук еще не знав, de kwellingen van het hart nog niet kennend,
Я был свидетель умиленный ik was een ontroerde getuige
Твоих младенческих забав. van je kinderlijke spelletjes.
В тени хранительной дубравы In de beschuttende schaduw van het eikenbos
Я разделял твои забавы. deelde ik in je spelletjes.
Я люблю тебя, я люблю тебя, Ik houd van je, ik houd van je,
Как одна душа поэта только любит. zoals enkel de ziel van een dichter liefheeft.
Ты одна в моих мечтаньях, Jij alleen leeft in mijn dromen,
Ты одно мое желанье, jij bent mijn enige verlangen,
Ты мне радость и страданье. jij bent mijn vreugde en mijn lijden.
Я люблю тебя, я люблю тебя, Ik houd van je, ik houd van je,
И никогда, ничто: Ни охлаждающая даль, en nooit, niets: noch de verkillende verte,
Ни час разлуки, ни веселья шум noch het uur van afscheid, noch het rumoer van het feest
Не отрезвят души, Согретой девственным любви огнем! zal ooit een ziel ontnuchteren die warm is van het maagdelijke vuur der liefde!
Под кровом сельской тишины... Onder de beschutting van de landelijke stilte...
Росли с тобою вместе мы... groeiden wij samen op, jij en ik...
Я люблю тебя!.. Ik houd van je!..
И помнишь, прочили венцы En weet je nog, ze voorspelden ons de huwelijkskransen
уж в раннем детстве нам отцы. al in onze prilste jeugd, onze vaders.
Я люблю тебя, люблю тебя! Ik houd van je, ik houd van je!
А, вот и вы! Куда же делась Таня? Ah, daar bent u! Waar is Tanja toch gebleven?
Должно быть, у пруда гуляет с гостем; Ze zal wel bij de vijver wandelen met de gast;
Пойду ее покликать. Ik ga haar even roepen.
Да скажи-ка ей, En zeg haar maar even,
Пора де в комнаты, гостей голодных het is tijd, zeg maar, om binnen te komen, de hongerige gasten
Попотчевать чем бог послал! te onthalen op wat God ons heeft toebedeeld!
Прошу вас, пожалуйте! Ik verzoek u, komt u toch binnen!
Мы вслед за вами. Wij komen vlak achter u aan.
Мой дядя самых честных правил, Mijn oom, een man van de eerlijkste beginselen,
Когда не в шутку занемог, toen hij niet voor de grap ziek werd,
Он уважать себя заставил, dwong hij eerbied voor zichzelf af,
И лучше выдумать не мог, en iets beters had hij niet kunnen bedenken,
Его пример другим наука. Zijn voorbeeld is een les voor anderen.
Но, Боже мой, какая скука Maar, mijn God, wat een verveling
С больным сидеть и день, и ночь, om bij een zieke te zitten, zowel dag als nacht,
Не отходя ни шагу прочь! zonder ook maar een stap weg te gaan!
Моя голубка, склонив головку Mijn duifje, het kopje gebogen
И, глазки опустив, идет смирненько, en de oogjes neergeslagen, loopt ze zo gedwee,
Стыдлива больно! А и то! zo vreselijk verlegen! En geen wonder!
Не приглянулся ли ей барин этот новый? Zou ze soms een oogje hebben op deze nieuwe heer?