Pyotr Ilyich Tchaikovsky
Он взором огненным мне душу возмутил, Met zijn vurige blik heeft hij mijn ziel beroerd,
Он страсть заглохшую так живо воскресил, zo levendig heeft hij een verflauwde hartstocht doen herleven,
Как будто снова девочкой я стала, alsof ik weer een meisje was geworden,
Как будто с ним меня ничто не разлучало! alsof niets mij ooit van hem had gescheiden!
Довольно, встаньте, я должна Genoeg, sta op, ik moet
Вам объясниться откровенно. mij openhartig tegenover u verklaren.
Онегин, помните ль тот час Onegin, herinnert u zich dat uur
Когда в саду, в аллее нас, toen het lot ons in de tuin, in de laan,
Судьба свела и так смиренно bijeenbracht, en hoe gedwee
Урок ваш выслушала я? ik uw les heb aangehoord?
О, сжальтесь, сжальтесь надо мною! O, heb medelijden, heb medelijden met mij!
Я так ошибся, я так наказан! Ik heb me zo vergist, ik word zo gestraft!
Онегин! Я тогда моложе, Onegin! Ik was toen jonger,
Я лучше, кажется, была! en beter, naar het schijnt, dan nu!
И я любила вас, но что же En ik beminde u, maar wat heb ik
Что в вашем сердце я нашла, in uw hart gevonden,
Какой ответ? Одну суровость! welk antwoord? Slechts strengheid!
Не правда ль, вам была не новость Is het niet zo, dat het u niets nieuws was,
Смиренной девочки любовь? de liefde van een nederig meisje?
И нынче... En nu...
Боже, стынет кровь, God, mijn bloed verstijft,
Как только вспомню взгляд холодный zodra ik die koude blik weer voor me zie
И эту проповедь! en die zedenpreek!
Но вас я не виню... Maar ik geef u geen schuld...
В тот страшный час In dat vreselijke uur
Вы поступили благородно hebt u edel gehandeld,
Вы были правы предо мной. u hebt juist tegenover mij gehandeld.
Тогда, не правда ли, в пустыне. Toen, niet waar, in die afzondering,
Вдали от суетной молвы, ver van het ijdele geroddel,
Я вам не нравилась; что ж ныне beviel ik u niet; waarom dan nu
Меня преследуете вы? achtervolgt u mij?
Зачем у вас я на примете? Waarom hebt u het op mij gemunt?
Не потому ль, что в высшем свете Is het niet omdat ik nu in de grote wereld
Теперь являться я должна, moet verschijnen,
Что я богата и знатна, dat ik rijk ben en van adel,
Что муж в сраженьях изувечен, dat mijn man in de strijd verminkt is geraakt,
Что нас за то ласкает двор? dat het hof ons daarom in de gunst houdt?
Не потому ль, что мой позор Is het niet omdat mijn schande
Теперь бы всеми быть замечен nu door iedereen zou worden opgemerkt
И мог бы в обществе принесть en u in de wereld een
Вам соблазнительную честь? verleidelijke eer zou kunnen brengen?
Ах! О, Боже! Ach! O, God!
Ужель, ужель в мольбе моей смиренной Kan het zijn dat in mijn nederige smeekbede
Увидит ваш холодный взор uw koude blik
Затеи хитрости презренной? de listen van verachtelijke sluwheid zal zien?
Меня терзает ваш укор! Uw verwijt kwelt mij!
Когда б вы знали, как ужасно Als u wist hoe vreselijk het is
Томиться жаждою любви, te smachten van liefdesdorst,
Пылать и разумом всечасно te branden en met de rede ieder uur
Смирять волненье в крови, de onrust in mijn bloed te bedwingen,
Желать обнять у вас колени te verlangen uw knieën te omklemmen
И, зарыдав у ваших ног, en, snikkend aan uw voeten,
Излить мольбы, признанья, пени, smeekbeden, bekentenissen, klachten te uiten,
Все, все, что выразить бы мог! alles, alles wat ik maar zou kunnen uiten!
Я плачу! Ik ween!
Плачьте, эти слезы Ween, deze tranen
Дороже всех сокровищ мира! zijn kostbaarder dan alle schatten ter wereld!
Ах! Счастье было так возможно, Ach! Het geluk was zo mogelijk,
Так близко! Так близко! zo nabij! Zo nabij!
Счастье было так возможно, Het geluk was zo mogelijk,
Счастье было так возможно, Het geluk was zo mogelijk,
Так близко! Так близко! zo nabij! Zo nabij!
Так близко! Так близко! zo nabij! Zo nabij!
Но судьба моя уж решена. Maar mijn lot is reeds beslist.
И безвозвратно. En onherroepelijk.
Я вышла замуж, вы должны, Ik ben getrouwd, u moet,
Я вас прошу меня оставить! ik smeek u mij te verlaten!
Оставить вас? U verlaten?
Как!.. вас оставить? Wat!.. U verlaten?
Нет! Нет! Nee! Nee!
Поминутно видеть вас, U elk ogenblik te zien,
Повсюду следовать за вами. u overal te volgen.
Улыбку уст, движенье глаз De glimlach van uw lippen, de beweging van uw ogen
Ловить влюбленными глазами, met verliefde ogen te vangen,
Внимать вам долго, понимать lang naar u te luisteren, te begrijpen
Душой все ваше совершенство, met heel mijn ziel al uw volmaaktheid,
Пред вами в муках замирать, voor u in kwelling te verkwijnen,
Бледнеть и гаснуть: te verbleken en weg te kwijnen:
Вот блаженство, вот блаженство, dat is gelukzaligheid, dat is gelukzaligheid,
Вот одна мечта моя, одно блаженство! dat is mijn enige droom, mijn enige zaligheid!
Онегин, в вашем сердце есть Onegin, in uw hart leeft
И гордость, и прямая честь! zowel trots als oprechte eer!
Я не могу оставить вас! Ik kan u niet verlaten!
Евгений! Вы должны, Jevgeni! U moet,
я вас прошу меня оставить. ik smeek u mij te verlaten.
О, сжальтесь! O, heb medelijden!
Зачем скрывать, зачем лукавить, Waarom verbergen, waarom veinzen,
Я вас люблю! ik bemin u!
Что слышу я? Wat hoor ik daar?
Какое слово ты сказала! Welk woord heb je gesproken!
О, радость! жизнь моя! O, vreugde! Mijn leven!
Ты прежнею Татьяной стала! Je bent weer de Tatjana van vroeger geworden!
Нет! Нет! Nee! Nee!
Прошлого не воротить! Het verleden keert niet terug!
Я отдана теперь другому, Ik ben nu aan een ander gegeven,
Моя судьба уж решена. mijn lot is reeds beslist.
Я буду век ему верна. Ik zal hem mijn leven lang trouw blijven.
О, не гони, меня ты любишь! O, verjaag mij niet, je bemint mij!
И не оставлю я тебя en ik zal je niet verlaten,
Ты жизнь свою напрасно сгубишь! je zult je leven tevergeefs vergooien!
То воля неба: ты моя! Het is de wil van de hemel: je bent van mij!
Вся жизнь твоя была залогом Heel je leven was een onderpand
Соединения со мной! van de vereniging met mij!
И знай: тебе я послан Богом. En weet: ik ben door God tot je gezonden.
До гроба я хранитель твой! Tot in het graf ben ik je beschermer!
Не можешь ты меня отринуть, Je kunt mij niet verstoten,
Ты для меня должна покинуть omwille van mij moet je verlaten
Постылый дом, и шумный свет, dit verfoeide huis en de rumoerige wereld,
Тебе другой дороги нет! er is voor jou geen andere weg!
Онегин, я тверда останусь... Onegin, ik zal standvastig blijven...
Нет, не можешь ты... меня отринуть... Nee, je kunt mij... niet verstoten...
... судьбой другому... я дана, ... door het lot aan een ander... ben ik gegeven,
Ты для меня... должна покинуть omwille van mij... moet je verlaten
С ним буду жить и не расстанусь; met hem zal ik leven en niet scheiden;
Всё, всё.. alles, alles..
Постылый дом и шумный свет! dit verfoeide huis en de rumoerige wereld!
Тебе другой дороги нет! er is voor jou geen andere weg!
О, не гони меня, молю! O, verjaag mij niet, ik smeek je!
Меня ты любишь; je bemint mij;
Ты жизнь свою напрасно сгубишь! je zult je leven tevergeefs vergooien!
Ты моя, навек моя! Je bent van mij, voor eeuwig van mij!
... Нет, клятвы помнить я должна! ... Nee, ik moet mijn geloften gedenken!
Глубоко в сердце проникает, Diep in mijn hart dringt door,
Его отчаянный призыв zijn wanhopige smeekbede,
Но, пыл преступный подавив, maar, deze zondige gloed onderdrukt hebbend,
Долг чести суровый, священный de strenge, heilige plicht der eer
Чувство побеждает! overwint het gevoel!
Я удаляюсь! Ik ga heen!
Нет! Нет! Нет! Нет! Nee! Nee! Nee! Nee!
Довольно! Genoeg!
О, молю: не уходи! O, ik smeek je: ga niet weg!
Нет, я тверда останусь! Nee, ik blijf standvastig!
Люблю тебя, люблю тебя! Ik bemin je, ik bemin je!
Оставь меня! Verlaat mij!
Люблю тебя! Ik bemin je!
Прощай навек! Vaarwel voor eeuwig!
Позор!.. Тоска!.. Schande!.. Wanhoop!..
О жалкий, жребий мой! O, mijn jammerlijke lot!