Richard Strauss
»Das Falknerhaus, einsam im Walde, »Het huis van de valkenier, eenzaam in het woud,
soll die drei Tage mir Wohnung sein – zal die drie dagen mijn woning zijn –
niemand um mich als die Amme allein, niemand om mij heen dan de min alleen,
ferne den Menschen, verborgen der Welt –« ver van de mensen, verborgen voor de wereld –«
So schrieb meine Frau – sie gab's dem Boten, Zo schreef mijn vrouw – zij gaf het aan de bode,
künstlich ihr Haarband umflocht den Brief. kunstig omvlocht haar haarband de brief.
Nun führst du mich über Berg und Fluss Nu leid je mij over berg en rivier
hierher den Weg, Seltsamer du – de weg hierheen, jij zonderlinge –
Soll ich mich bergen hier im Schatten Moet ik mij hier in de schaduw verbergen
als ihr Jäger immerdar? als haar jager, voor altijd?
Hast du darum mich hergeführt? Heb je mij daarom hierheen geleid?
Schläft sie? Mich dünkt, das Haus ist leer! Slaapt zij? Mij dunkt, het huis is leeg!
Falke, mein Falke, was ist mir das? Valk, mijn valk, wat is dit voor mij?
Wo ist deine Herrin zu nächtiger Zeit? Waar is je meesteres op dit uur van de nacht?
Falke, mir ist: zur unrechten Stunde Valk, ik voel het: op het verkeerde uur
hast du mich hierhergeführt. heb je mij hierheen geleid.
Still, mein Falke, und horch mit mir! Stil, mijn valk, en luister met mij!
Es kommt gegangen, es kommt geschwebt – Er komt iets gelopen, er komt iets gezweefd –
ist das die Beute, die du mir schlägst? Is dat de buit die je voor mij slaat?
Stille – Stilte –
O weh, Falke, o weh! O wee, valk, o wee!
Wo kommt sie her! Wehe, o weh! Waar komt zij vandaan! Wee, o wee!
Menschendunst hängt an ihr, Mensendamp kleeft aan haar,
Menschenatem folgt ihr nach, mensenadem volgt haar na,
wehe, dass sie mir lügen kann – wee, dat zij tegen mij kan liegen –
wehe, dass sie nun sterben muss! wee, dat zij nu moet sterven!
Pfeil, mein Pfeil, du musst sie töten, Pijl, mijn pijl, jij moet haar doden,
die meine weisse Gazelle war! die mijn witte gazelle was!
Weh! Da du sie ritztest, ward sie ein Weib! – Wee! Toen jij haar kraste, werd zij een vrouw! –
Du bist nicht, der sie töten darf. Jij bent niet degene die haar mag doden.
Schwert, mein Schwert, du musst auf sie! Zwaard, mijn zwaard, jij moet op haar af!
Weh, ihren Gürtel hast du gelöst – Wee, jij hebt haar gordel losgemaakt –
du bist nicht, der sie töten darf! jij bent niet degene die haar mag doden!
– Und meine nackten Hände! Weh! – En mijn blote handen! Wee!
Meine Hände vermögen es nicht! Mijn handen vermogen het niet!
Wehe, o weh! Wee, o wee!
Auf, mein Pferd, und du, Falke, voran! Op, mijn paard, en jij, valk, voorop!
Und führ mich hinweg von diesem Ort, En leid mij weg van deze plaats,
wohin dein tückisches Herz dich heisst, waarheen je verraderlijke hart je ook beveelt,
führ mich ins öde Felsengeklüft, leid mij naar de woeste rotskloven,
wo kein Mensch und kein Tier meine Klagen hört! waar geen mens en geen dier mijn klachten hoort!
Wehe, o weh! Wee, o wee!