Pyotr Ilyich Tchaikovsky
Вот лихо нажила! Постылый! Wat een ellende heb ik over mezelf afgeroepen! De weerzinwekkende man!
Он всю мне душу истерзал. Hij heeft heel mijn ziel aan stukken gescheurd.
А если б князь проведал, кто милый мой, En als de vorst zou ontdekken wie mijn lief is,
Вот бы диву дался! wat zou hij verbaasd staan!
Кума... и княжич!... Надо мной De Koema... en de jonge vorst!... Met mij
И всяк бы вдосталь насмеялся. en iedereen zou zich naar hartelust vrolijk maken.
О нём ли думой удручать Moet ik mijn ziel met gedachten aan hem belasten,
Мне душу? Я же всё тоскую, deze ziel van mij? Toch blijf ik smachten,
И силы нет в себе унять en ik heb geen kracht in mij om te bedwingen
Кручину злую. dit wrede verdriet.
Ты? Поля? Что поздно? Jij? Polja? Waarom zo laat?
К тебе я с вестями. Ik kom bij je met nieuws.
С какими? Wat voor nieuws?
В княжом я узнала дворе Aan het vorstelijk hof heb ik vernomen
Недоброе, Настя... slecht nieuws, Nastja...
Что, что же такое? Wat, wat is er dan?
Сплели, вишь, княгине про князя с тобой. Ze hebben, zie je, de vorstin een verhaal opgedist over de vorst en jou.
Во гневе взметалась, вскидалась она, In haar woede sprong ze op, ze ging tekeer,
И княжич... en de jonge vorst...
Что ж княжич? Wat is er met de jonge vorst?
И княжич поверил! En de jonge vorst geloofde het!
Мудрёного нету. Как сыну не сдаться, Daar is niets vreemds aan. Hoe zou een zoon niet zwichten,
Коль мать ему слёзно wanneer zijn moeder, in tranen,
Её под охрану молила принять! hem smeekte haar onder zijn bescherming te nemen!
Как сыну не сдаться, коль мать умолила Hoe zou een zoon niet zwichten, wanneer zijn moeder hem smeekte
Отца у ведуньиной власти отнять! zijn vader uit de macht van de heks los te rukken!
И княжич поверил! En de jonge vorst geloofde het!
Ну, Настя, спешу я... Nu, Nastja, ik moet me haasten...
Прощай же! Спасибо! Vaarwel dan! Dank je!
Опаска не лишнее, Настя! Een beetje voorzichtigheid kan geen kwaad, Nastja!
Вестимо. Natuurlijk.
Запоры покрепче, Steviger grendels op de deuren,
Да на ночь людей бы en voor de nacht zou je
Позвать для сторожи, mensen moeten roepen om de wacht te houden,
Храни тебя боже! God beware je!
А ты ни полслова, Maar jij, geen half woord,
Не звать ни души! roep geen levende ziel!
А княжич убить коли En als de jonge vorst, om je te doden,
Нынче пожалует ночью тебя? vannacht naar je toe komt?
Что ж! Милости просим! Wel dan! Hij is van harte welkom!
Да ты иль рехнулась? Maar ben je gek geworden?
Сказала уж. Слышал? Моё это дело. Ik heb het al gezegd. Hoorde je? Dit is mijn zaak.
Иль ты с перепугу, иль так одурела? Komt het van de schrik, of ben je gewoon je verstand kwijt?
Охота припала, так при на рожон! Als de lust je bekruipt, stort je dan maar in het ongeluk!
Так княжич смертью мне поклялся! Zo zwoer de jonge vorst mij de dood toe!
Наветам матери поддался, Hij gaf toe aan de laster van zijn moeder,
Придёт сюда сгубить меня. hij komt hierheen om me te verdelgen.
Боже! Вот до чего пришлось дожить... God! Te bedenken dat het zover is gekomen...
Чу! тень мелькнула... Stil! een schaduw flitste voorbij...
Верно, стали Vast en zeker zijn ze begonnen
Они высматривать, одна ли uit te speuren of ik alleen ben,
И нет ли лиху помешать en of er niemand bij me is
Кого со мной?... die hun snode daad zou verhinderen...
Врасплох застать, Om me te overrompelen,
Во сне покончить чтоб с злодейкой, om in haar slaap af te rekenen met de booswichtin,
Лихою бабой, чародейкой! de boze vrouw, de tovenares!
Огонь увидят, я задула. Ze zouden het licht zien, dus heb ik het uitgeblazen.
Пускай подумают, уснула. Laat ze maar denken dat ik in slaap ben gevallen.
Чу! никак идут!... Stil! het lijkt of ze komen!...
Вдвоём идут ко мне во двор. Ze komen met zijn tweeën mijn erf op.
Он! Княжич! Он!... Hij! De jonge vorst! Hij!...
Скорей на ложе. Snel, op het bed.
Стучатся, да... трещит запор. Ze kloppen, ja... de grendel kraakt.
Спаси меня, помилуй боже! Red mij, ontferm U, o God!