Francesco Cilea
Il Principe di Bouillon... e l'Abate di Chazeuil... De prins van Bouillon... en de abbé van Chazeuil...
Che fortuna!... Wat een geluk!...
(Colui?) (Die man?)
(Il mecenate della Duclos... (De beschermheer van la Duclos...
di chimica dilettante e d'amore...) amateur in de scheikunde en in de liefde...)
(E l'abatino?) (En het abbétje?)
(Il ninnolo della moglie...) (Het snuisterijtje van zijn vrouw...)
Che odore! Wat een geur!
Odor di palcoscenico... De geur van het toneel...
Delle Grazie è il respir... Het is de adem van de Gratiën...
Principe! Prins!
Caro, caro... Beste kerel, beste kerel...
Abate!... Abbé!...
Gran Visir! Grootvizier!
Madamigella, come vi chiamerem stasera? Juffrouw, hoe zullen we u vanavond noemen?
Zatima. Zatima.
E voi? En u?
Lisetta... Lisetta...
Siete una vera Sultana del Serraglio... U bent een ware sultane van het serail...
E voi la Primavera... En u bent de Lente...
Principe, questo nèo... Prins, dit schoonheidsvlekje...
D'Amore parmi un bersaglio... Het lijkt mij een doelwit voor Amor...
Ardo nel guardarvi... Ik brand wanneer ik naar u kijk...
Abate, eccovi il mio ventaglio... Abbé, hier is mijn waaier...
Fior d'amor, arma di Venere, Bloem der liefde, wapen van Venus,
dolce neo che splendi al seno lief schoonheidsvlekje dat straalt op de boezem
come un astro nel sereno, als een ster aan de wolkeloze hemel,
per le vie d'un bianco mar langs de wegen van een witte zee
verso il porto dell'oblio, naar de haven van de vergetelheid,
Argonauti del desio, argonauten van het verlangen,
fai gli sguardi navigar... laat je onze blikken varen...
Dell'augel di Leda eburneo Van Leda's ivoren zwaan,
vaga piuma ondoleggiante de bevallige, golvende pluim
sovra un petto d'adamante op een borst van adamant
che d'Artemide è l'altar, die het altaar van Artemis is,
se l'ardor ne ammorzi un poco als je de gloed ervan een beetje dooft,
d'altri mille il chiuso foco het verborgen vuur van duizend anderen
fai repente divampar... laat je plotseling oplaaien...