Béla Bartók
Legyen napfény, nyissad, nyissad. Laat er zonlicht zijn, open, open.
Kemény sziklák alatt rejtve. Verborgen onder harde rotsen.
Ez a váram rejtett kertje. Dit is de verborgen tuin van mijn kasteel.
Oh! Virágok! Oh! Bloemen!
Embernyi nagy liljomok, Lelies zo groot als een mens,
Hűs-fehér patyolat rózsák, Koelwitte rozen, zacht als batist,
piros szekfűk szórják a fényt. rode anjers strooien het licht rond.
Sose láttam ilyen kertet. Zo'n tuin heb ik nog nooit gezien.
Minden virág neked bókol, Elke bloem buigt voor jou,
minden virág neked bókol, elke bloem buigt voor jou,
te fakasztod, te hervasztod, szebben jij laat het bloeien, jij laat het verwelken, mooier
újra te sarjasztod. jij laat het opnieuw ontspruiten.
Fehér rózsád töve véres, De wortel van je witte roos is bebloed,
virágaid földje véres! de aarde van je bloemen is bebloed!
Szemed nyitja kelyheiket, Jouw ogen openen hun kelken,
s neked csengettyűznek reggel. en luiden als belletjes voor je in de ochtend.
Ki öntözte kerted földjét? Wie heeft de aarde van je tuin besproeid?
Judit, szeress, Judit, heb me lief,
sohse kérdezz. vraag nooit.
Nézd hogy derül már a váram. Zie hoe mijn kasteel al opklaart.