Giuseppe Verdi
Ecco l'orrido campo ove s'accoppia Hier is het gruwelijke veld waar de dood
al delitto la morte! zich met de misdaad verbindt!
Ecco là le colonne... Daar staan de zuilen...
La pianta è là, verdeggia al piè. S'inoltri. De plant staat daar, groent aan hun voet. Laat mij naderen.
Ah mi si aggela il core! Ach, mijn hart bevriest!
Sino il romor de' passi miei, qui tutto Zelfs het geluid van mijn eigen stappen, hier, alles
m'empie di raccapriccio e di terrore! vervult mij met huiver en met afgrijzen!
E se perir dovessi? En wat als ik moest sterven?
Perire! ebben quando la sorte mia, Sterven! Welnu, nu mijn lot,
il mio dover tal è, s'adempia, e sia. mijn plicht het zo wil, laat het geschieden, en zo zij het.
e che dentro la mente convulsa en wanneer in mijn gefolterde geest
quell'eterea sembianza morrà: dat hemelse beeld zal sterven:
che ti resta, perduto l'amor... wat blijft jou dan, nu de liefde verloren is...
che ti resta, mio povero cor! wat blijft jou dan, mijn arme hart!
Oh! chi piange, qual forza m'arretra, O! wie huilt daar, welke kracht houdt mij tegen,
m'attraversa la squallida via? verspert mij het troosteloze pad?
Su coraggio... e tu fatti di pietra, Kom, moed... en jij, word van steen,
non tradirmi, dal pianto ristà: verraad mij niet, weerhoud je tranen:
o finisci di battere e muor, of stop met kloppen en sterf,
t'annïenta, mio povero cor! vernietig jezelf, mijn arme hart!
Mezzanotte! e che veggio? uno spettro Middernacht! En wat zie ik? Een geest
di sotterra si leva... e sospira! rijst op uit de aarde... en zucht!
Ha negli occhi il baleno dell'ira Het heeft in zijn ogen de flits van woede
e m'affisa e terribile sta! en staart mij aan en staat daar verschrikkelijk!
Deh! mi reggi, m'aïta, o signor, Ach! Houd mij staande, help mij, o Heer,
risolleva il mio povero cor! richt opnieuw mijn arme hart op!