Nikolai Rimsky-Korsakov
Как теперь гляжу на зелёный сад, Nog altijd zie ik die groene tuin voor me,
Где с милым дружком мы резвилися, waar mijn lieve vriend en ik speelden,
Где из цветиков, из лазоревых, waar ik uit kleine hemelsblauwe bloemen
Я ему плела венки. kransen voor hem vlocht.
И жилося нам в зелёном саду, En zo gelukkig leefden wij in die groene tuin,
И дышалось в нём нам привольно так. en ademden er zo vrij.
Целый божий день мы с ним бегали, De hele lieve lange dag renden wij samen rond,
Веселилися, забавлялися. maakten plezier en vermaakten ons.
Ах, ах! Ах, ах! Ach, ach! Ach, ach!
А родные все, на нас глядючи, En al onze verwanten, die naar ons keken,
Улыбаючись, утешаючись, glimlachend en zich verheugend,
Говорили нам: по всему видать, zeiden tegen ons: aan alles is te zien,
Что вас парочка; jullie tweeën horen bij elkaar;
Что златы венцы для вас скованы. dat er gouden bruidskronen voor jullie gesmeed worden.
Сколько ясных дней провели мы в нём, Hoeveel heldere dagen brachten wij er door,
Каждый кустик нам головой кивал, elk struikje knikte ons toe,
Дерева-то все, с тихой ласкою, en alle bomen, met zachte tederheid,
Дивовалися на нас. keken vol verwondering naar ons.
И жилося нам в зелёном саду, En zo gelukkig leefden wij in die groene tuin,
И дышалось в нём нам привольно, привольно так. en ademden er zo vrij, zo vrij.
Тут помер старый Лыков, а Ванюшу Toen stierf de oude Lykov, en het kleine Vanya
К себе взял дядя, Нарвский воевода. werd opgenomen door zijn oom, de stadhouder van Narva.
Так мы и не видались долго, долго. En zo zagen wij elkaar lange, lange tijd niet.
Тут слух прошёл, что царь услал Ванюшу Toen ging het gerucht dat de tsaar Vanya had weggezonden
В чужие земли. naar vreemde landen.
Как мне было горько, наплакалась я вдоволь. Wat was het bitter voor mij; ik weende mijn tranen.
Слава богу, что понапрасну. God zij dank was het tevergeefs.
Нынешней весною мы в слободу приехали Dit voorjaar kwamen wij naar de voorstad,
И с Ваней опять свёл бог. en God bracht Vanya en mij weer samen.