Nikolai Rimsky-Korsakov
вспрыснем землю весенним дождём! laten wij de aarde besprenkelen met een lentbui!
То-то цветики возрадуются, Wat zullen de bloempjes zich verheugen,
выйдут девицы за ягодами, de meisjes komen naar buiten om bessen te plukken,
вслед им молодцы увяжутся. en de jongemannen lopen achter hen aan.
Лель мой, Лель мой, лёли-лёли, Лель! Mijn Lel, mijn Lel, ljoli-ljoli, Lel!
В роще девицы все врозь разбрелись, In het bosje raakten de meisjes alle kanten op,
кто в кусты, а кто по ельничку, sommige het struikgewas in, andere de sparren in,
брали ягодки, аукалися. ze plukten bessen en riepen naar elkaar.
Одной девицы вдруг нет как нет. Plots is een van de meisjes nergens te bekennen.
Все-то девицы расплакалися: Alle meisjes barstten in tranen uit:
нашу девицу не волк ли заел? heeft een wolf soms ons meisje verslonden?
Лель мой, Лель мой, лёли-лёли, Лель! Mijn Lel, mijn Lel, ljoli-ljoli, Lel!
Повстречался девкам чуж чуженин, Een vreemde, een onbekende man kwam de meisjes tegen,
чуженинушка стар старичок. het vreemde mannetje, een stokoude grijsaard.
Девки глупые, с ума, что ль, сбрели? Dwaze meisjes, zijn jullie soms gek geworden?
Что за прибыль вам аукаться? Wat heeft het voor zin om te roepen?
Что за радость ей откликнуться? Wat voor vreugde is er voor haar om te antwoorden?
Вы б по кустикам пошарили. Jullie hadden het struikgewas moeten doorzoeken.
Лель мой, Лель мой, лёли-лёли, Лель! Mijn Lel, mijn Lel, ljoli-ljoli, Lel!