Nikolai Rimsky-Korsakov
Долу опустим померкшие очи. Wij slaan onze verduisterde ogen neer.
Ночи. Van de nacht.
Мрак безрассветный смежил их навечно. Een dageraadloze duisternis heeft ze voorgoed gesloten.
Зрячею мыслью, рыскучей оглянем Met ziende, rondzwervende gedachte overzien wij
близких соседей окрестные царства. de omliggende rijken van onze naaste buren.
Что мне звучит на заре издалече? Wat klinkt mij bij dageraad van verre tegemoet?
Слышу и трубы, и ржанье коней, Ik hoor zowel trompetten als het hinniken van paarden,
рати с зарания по полю скачут. legers galopperen vanaf het ochtendgloren over het veld.
Плачут. Zij wenen.
Жёны на стенах и башнях высоких; De vrouwen op de hoge muren en torens;
лад наших милых не видеть нам боле, onze geliefden, ons hartelief, zien wij niet meer,
милые гибнут в незнаемом поле. onze geliefden komen om in een onbekend veld.
Чести и славы князьям добывая, Eer en roem verwervend voor de vorsten,
ломят и гонят дружины, de krijgsscharen breken door en jagen op,
ратаи чёрными вранами рыщут, de ploegers-krijgers sluipen rond als zwarte raven,
прыщут. zij schieten naar voren.
Стрелы дождём по щитам воронёным, Pijlen als regen op de zwartgemaakte schilden,
гремят мечи о шеломы стальные, zwaarden kletteren tegen de stalen helmen,
сулицы скрозь прободают доспехи. speerpunten doorboren de wapenrusting.
Веселы грады в стране берендеев, Vrolijk zijn de steden in het land der Berendejen,
радостны песни по рощам и долам, blij zijn de liederen door bossen en dalen,
миром красна Берендея держава. schoon door vrede is het rijk van Berendej.
Слава Roem
в роды и роды блюстителю мира! voor geslacht op geslacht aan de bewaarder van de vrede!
Струны баянов греметь не престанут: De snaren der barden zullen niet ophouden te dreunen:
слава златому столу Берендея. roem aan de gouden dis van Berendej.