причудливо она играет: бросит speelt zij grillig: zij werpt
в забытом уголке цветок весенний, in een vergeten hoekje een lentbloem,
задумчиво склонённый ландыш; een peinzend gebogen lelietje-van-dalen;
серебряной росою брызнет, zij besprenkelt het met zilverdauw,
и дышит цветик неуловимым запахом весны, en het bloempje ademt de ongrijpbare geur van de lente,
тревожа взор и обонянье. die oog en reukzin beroert.