Nikolai Rimsky-Korsakov
Оставьте вы соты медовые, laat jullie raten vol honing achter,
впейтесь изменнику в бесстыжие глаза. steek de verrader in zijn schaamteloze ogen.
Хмелинушка, тычинная былинка, Lieve hopplant, ranke klimsteel,
высоко ты по жёрдочке взвился. je bent hoog langs de staak omhooggeklommen.
Молю тебя, кудрявый ярый хмель, Ik smeek je, krullende, felle hop,
отсмей ему насмешнику, lach hem uit, de spotter,
насмешку над девушкой. zijn spot met een jong meisje.
За длинными столами дубовыми, Aan de lange eiken tafels,
за умною беседой поставь его, обманщика, te midden van scherp gesprek, zet hem, de bedrieger,
невежей неотёсанным; neer als een lompe vlerk;
домой пойдет, ударь о тын стоячий en als hij naar huis gaat, sla hem tegen de staande schutting
хмельной головою! met zijn beschonken kop!
О, реченька, студёная водица, O riviertje, ijskoud water,
проточная, глубокая, укрой тоску мою stromend, diep, verberg mijn kwelling
и вместе с лютым горем en samen met mijn wrede verdriet
ретивое сердечко утопи! verdrink mijn vurige hartje!