Nikolai Rimsky-Korsakov
на сердце пал цветок, измятый Лелем. is een door Lel verkreukte bloem op mijn hart gevallen.
К другим бежит пастух, они милей, De herder rent naar anderen, zij zijn hem liever,
звучнее смех у них, теплее речи. hun lach klinkt voller, hun woorden zijn warmer.
А я стою и чуть не плачу с горя, En ik sta hier, bijna huilend van verdriet,
что Лель меня оставил. omdat Lel mij verlaten heeft.
Пригожий Лель, беги туда, где любят. Knappe Lel, ren naar waar ze van je houden.
Ищи любви, ищи — её ты стоишь. Zoek de liefde, zoek haar; jij bent haar waard.
Но отчего ж обидно мне? Досада Maar waarom doet het mij dan pijn? Een wrevel
сжимает грудь томительно, тоскливо. knijpt mijn borst dicht, kwellend, weemoedig.
Отец Мороз, обидел ты Снегурку; Vader Vorst, je hebt je Snegoerka onrecht aangedaan;
но я возьму у матери-Весны maar ik zal van moeder Lente nemen
немножечко сердечного тепла, een beetje hartelijke warmte,
чтоб чуть лишь теплилось сердечко. zodat mijn hartje nog een beetje warm kan gloeien.