Nikolai Rimsky-Korsakov
захочу — и задремлю als ik wil, dommel ik in
и будить нас не велю. en verbied iedereen mij te wekken.
Прикажу — потешат сказкой, Op mijn bevel vermaken ze mij met een sprookje,
боем, скоморошьей пляской. een schijngevecht, een potsenmakersdans.
И забуду навсегда, En ik zal voorgoed vergeten
что на свете есть беда. dat er enig onheil in de wereld bestaat.
Ишь, как славно солнце греет! Kijk eens hoe heerlijk de zon verwarmt!
Вешний дух. Всё зеленеет, De geur van de lente. Alles wordt groen,
вишня словно в молоке... de kersenboom als in melk gedompeld...
Здесь прилечь бы в уголке, Hier zou ik graag in een hoekje gaan liggen,
не ходя в опочивальню. zonder naar de slaapvertrek te gaan.