Anton Rubinstein
Чья мысль душе твоей шептала, wiens gedachte tot je ziel fluisterde,
Чью грусть ты смутно отгадала. wiens verdriet je vaag aanvoelde.
Я тот, чей взор надежду губит, Ik ben degene wiens blik de hoop vernietigt
Едва надежда расцветет; zodra de hoop begint te bloeien;
Я тот, кого никто не любит, ik ben degene die niemand liefheeft,
И все живущее клянет; en die alles wat leeft verwenst;
Да, тот, кого никто не любит, Ja, degene die niemand liefheeft,
И все живущее клянет; en die alles wat leeft verwenst;
Я бич рабов моих земных, Ik ben de gesel van mijn aardse slaven,
Я царь познанья и свободы, ik ben de koning van kennis en van vrijheid,
Я враг небес, я зло природы, ik ben de vijand van de hemel, het kwaad van de natuur,
И, видишь, - я у ног твоих! en, zie je, hier lig ik aan je voeten!
Тебе принес я в умиленье Aan jou heb ik, vertederd, gebracht
Молитву чистую любви, het zuivere gebed van de liefde,
Земное первое мученье mijn eerste aardse kwelling
И слезы первые мои, en mijn eerste tranen,
Земное первое мученье mijn eerste aardse kwelling
И слезы, слезы первые мои! en mijn tranen, mijn eerste tranen!