Anton Rubinstein
Речь твоя опасна! Je woorden zijn gevaarlijk!
Тебя прислал мне ад иль рай? Heeft de hel of de hemel jou tot mij gezonden?
Ты прекрасна! Je bent prachtig!
Чего ты хочешь, — отвечай! Wat wil je, geef antwoord!
О, выслушай, из сожаленья, O, hoor me aan, uit medelijden,
о, выслушай, выслушай! o, hoor me, hoor me aan!
Меня добру и небесам Tot het goede en tot de hemel
ты возвратить могла бы словом. zou je mij met één woord kunnen terugbrengen.
Твоей любви святым покровом Gehuld in de heilige mantel van jouw liefde,
одетый, я предстал бы там zou ik daar verschijnen
как новый ангел в блеске новом. als een nieuwe engel in nieuwe glans.
О, только выслушай, молю, — O, hoor me alleen maar aan, ik smeek je,
я раб твой, я тебя люблю! ik ben je slaaf, ik heb je lief!
Оставь меня, дух лукавый! Laat me met rust, listige geest!
Молчи, молчи, не верю я врагу… Zwijg, zwijg, ik vertrouw mijn vijand niet...
О, только выслушай, молю! O, hoor me alleen maar aan, ik smeek je!
Тамара, я раб твой! Tamara, ik ben je slaaf!
Тебя люблю я! Ik heb je lief!
Лишь только я тебя увидел, Op het ogenblik dat ik jou zag,
в бескровном сердце луч нежданный in mijn bloedeloze hart een onverwachte straal
опять затеплился живей. opnieuw oplichtte, levendiger dan ooit.
Что без тебя мне эта вечность? Wat is deze eeuwigheid voor mij zonder jou?
Моих владений бесконечность? de oneindigheid van mijn rijken?
Пустые громкие слова, Holle, luide woorden,
обширный храм без божества! een uitgestrekte tempel zonder godheid!
Послушай, ты меня погубишь; Luister, je zult me te gronde richten;
твои слова огонь и яд… je woorden zijn vuur en gif...
Скажи, зачем, зачем ты меня любишь! Zeg me, waarom, waarom heb je mij lief!
Ах! Гибельной отравой Ach! Door een verderfelijk gif
мой ум слабеющий объят! is mijn verzwakkende geest bevangen!
Послушай, погубишь ты меня, Luister, je zult me te gronde richten,
ты меня погубишь; je zult me te gronde richten;
твои слова — огонь и яд, je woorden zijn vuur en gif,
ах, огонь и яд… ach, vuur en gif...
Скажи, зачем, зачем ты меня любишь! Zeg me, waarom, waarom heb je mij lief!
Гибельной отравой Door een verderfelijk gif
мой ум слабеющий объят! is mijn verzwakkende geest bevangen!
Полон жизни новой, Vervuld van nieuw leven,
с моей преступной головы van mijn schuldige hoofd
я гордо снял венец терновый; heb ik trots de doornenkroon weggenomen;
я всё былое бросил в прах: ik heb al het verleden in het stof geworpen:
мой рай, мой ад — в твоих очах. mijn hemel, mijn hel liggen in jouw ogen.
Люблю тебя не здешней страстью, Ik heb je lief met geen aardse hartstocht,
как полюбить не можешь ты: zoals jij niet kunt liefhebben:
всем упоеньем, всею страстью met alle vervoering, met alle hartstocht
бессмертной мысли и мечты. van onsterfelijke gedachte en droom.
В душе моей, с начала мира, In mijn ziel, sinds het begin van de wereld,
твой образ был напечатлён, stond jouw beeld gegrift,
передо мной носился он het zweefde voor mij
в пустынях вечного эфира. in de wildernissen van de eeuwige ether.
Давно тревожа мысль мою, Sinds lang mijn gedachte beroerend,
мне имя сладкое звучало; klonk een zoete naam voor mij;
в дни блаженства в раю in de dagen van gelukzaligheid in het paradijs
одной тебя недоставало. ontbrak alleen jij.
О, если б ты могла понять O, als je maar kon begrijpen
мою печаль, мои страданья, mijn verdriet, mijn lijden,
борьбу стремленья и желанья, — de strijd van streven en verlangen,
всё, что я вынужден скрывать! alles wat ik gedwongen ben te verbergen!
Что повесть тягостных лишений, Wat is het verhaal van zware ontberingen,
трудов и бед толпы людской van de zwoegingen en rampen van de mensenmenigte,
грядущих, прошлых поколений van komende en voorbije geslachten,
перед минутою одной, перед минутою одной afgezet tegen één enkel ogenblik, één enkel ogenblik
моих непризнанных мучений? van mijn miskende kwellingen?
Что люди? Что их жизнь и труд? Wat zijn de mensen? Wat is hun leven en werk?
Они прошли, они пройдут… Zij zijn vergaan, zij zullen vergaan...
Надежда есть — ждёт правый суд: Er is hoop: een rechtvaardig oordeel wacht hen:
простить он может, хоть осудит! Hij kan vergeven, al veroordeelt Hij!
Моя ж печаль бессменно тут, Maar mijn verdriet is onophoudelijk hier,
и ей конца, как мне, не будет, en het zal geen einde kennen, net als ik,
и не вздремнуть в могиле ей! en het kan niet sluimeren in het graf!
Она то ластится, как змей, Nu eens vleit het als een slang,
то жжёт и плещет, будто пламень, dan weer brandt en laait het als een vlam,
то давит грудь, как будто камень, — dan weer drukt het op mijn borst als een steen,
надежд погибших и страстей het onverwoestbare mausoleum
несокрушимый мавзолей!.. van vergane verwachtingen en hartstochten!..
Зачем мне знать твои печали, Waarom zou ik jouw verdriet moeten kennen,
зачем ты жалуешься мне? waarom beklaag je je bij mij?
Ты согрешил!.. Je hebt gezondigd!..
Против тебя ли? Tegen jou soms?
Нас могут слышать!.. Ze kunnen ons horen!..
Мы одни. Wij zijn alleen.
А бог? En God?
На нас не кинет взгляда: Hij zal geen blik op ons werpen:
он занят небом, не землёй! Hij is bezig met de hemel, niet met de aarde!
А наказанье? А муки ада? En de straf? En de kwellingen van de hel?
Так что ж? Wat dan nog?
Ты будешь там со мной! Jij zult daar bij mij zijn!
Кто б ни был ты, мой друг печальный, Wie je ook bent, mijn droeve vriend,
покой навеки погубя, die mijn rust voorgoed hebt verwoest,
невольно я с отрадой тайной, onwillekeurig, met een heimelijke vreugde,
страдалец, слушаю тебя. o lijder, luister ik naar jou.
Но если речь твоя лукава, Maar als jouw woorden listig zijn,
но если ты, обман тая… maar als jij, bedrog verhullend...
О, пощади. — Какая слава! O, spaar me. Wat voor roem zou het zijn!
Зачем тебе душа моя! Wat moet jij met mijn ziel!
Нет, нет, о нет! Nee, nee, o nee!
Дай мне клятву роковую, Geef mij een noodlottige eed,
клянись, клянись! zweer het, zweer het!
Скажи, — ты видишь: я тоскую, Zeg me, je ziet het: ik kwijn weg,
ты знаешь женские мечты! je kent de dromen van een vrouw!
Невольно страх в душе ласкаешь… Ongewild streel je de angst in mijn ziel...
Но ты всё понял, ты всё знаешь Maar jij hebt alles begrepen, jij weet alles
и сжалишься, конечно, ты! en je zult zeker medelijden hebben!
Клянися мне от злых стяжаний Zweer mij dat je voortaan afziet
отречься отныне! van alle kwade verlangens!
Дай клятву мне! Geef mij je eed!