Anton Rubinstein
Привезет поклон мой, скажет, mijn groet overbrengen, en haar zeggen
Что я буду в полдень к ней. dat ik tegen de middag bij haar zal zijn.
Сердце бьется неспокойно, Mijn hart klopt onrustig,
Караван наш запоздал, onze karavaan is achterop geraakt,
И напрасно нас сегодня en vergeefs wacht vandaag
Поджидает князь Гудал. vorst Gudal op ons.
Тщетно с кровли на дорогу Vergeefs tuurt vanaf het dak over de weg
Грустная княжна глядит, de droeve prinses,
Слышит топот за горою. zij hoort hoefslagen achter de heuvel.
«Это едет он», - твердит. "Daar komt hij aangereden," houdt ze vol.
Но напрасно смотрят очи: Maar vergeefs zoeken haar ogen:
Князь твой запоздал, jouw vorst is opgehouden,
Путь ему в ущелье дальнем zijn weg, in het verre ravijn,
Пересек обвал; werd door een aardverschuiving versperd;
Утомились наши кони, onze paarden zijn moe geworden,
Притупился бег, hun gang is verflauwd,
Слуги верные устали, mijn trouwe knechten zijn uitgeput,
Нужен им ночлег. ze hebben een nachtrust nodig.
Ах, увидеться б с Тамарой, Ach, kon ik Tamara maar zien,
Поскорей ее обнять, en haar meteen in mijn armen sluiten,
Караван бы мне покинуть ik zou de karavaan achterlaten
Да и поскакать. en wegrijden.
Обернувшись соколом, и к тебе, Veranderd in een valk, naar jou,
Моя горлица пугливая, mijn schuwe duifje,
Полетел бы я, полетел бы я, zou ik vliegen, zou ik vliegen,
Реял бы по воздуху ik zou door de lucht zweven
Я в близи твоей, dicht bij jou,
Любовался б, любовался б, en met genot kijken, met genot kijken,
Горлицей, горлицей своей. naar mijn eigen duifje.
Ждешь ты, дожидаешься, Je wacht, je blijft wachten,
Я ж еще вдали, terwijl ik nog ver weg ben,
Словно подломилися крылия мои, alsof mijn vleugels me in de steek hebben gelaten,
Словно подломилися крылия мои. alsof mijn vleugels me in de steek hebben gelaten.
Я еще вдали, Ik ben nog ver weg,
Подломилися крылия мои. Ах! mijn vleugels hebben me in de steek gelaten. Ach!