Anton Rubinstein
Средь полей необозримых в небе ходят без следа Over de grenzeloze velden van de hemel dwalen zonder een spoor
Облаков неуловимых волокнистые стада. de ijle kudden van vluchtige wolken.
Час разлуки, час свиданья Het uur van afscheid, het uur van weerzien,
Им ни радость, ни печаль; zijn voor hen geen vreugde noch verdriet;
Им в грядущем нет желанья, in de toekomst kennen zij geen verlangen,
И прошедшего не жаль. en het verleden betreuren zij niet.
В день томительный несчастья Op een drukkende dag van tegenspoed,
Ты о них лишь вспомяни, roep ze alleen maar in gedachten,
Будь к земному без участья wees onverschillig voor al het aardse,
И беспечна, как они. en zorgeloos, zoals zij.
Лишь только ночь своим покровом Zodra de nacht met haar sluier
Верхи Кавказа осенит, de toppen van de Kaukasus overschaduwt,
Лишь только мир, волшебным словом zodra de wereld, door een toverwoord,
Завороженный, замолчит; betoverd verstilt;
Лишь только месяц золотой zodra de gouden maan
Из-за горы тихонько встанет zacht van achter de berg oprijst
И на тебя украдкой взглянет, en steels een blik op je werpt,
К тебе я стану прилетать. zal ik naar je toe komen vliegen.
Гостить я буду до денницы Ik zal tot de morgenster blijven
И на шелковые ресницы en op je zijden wimpers
Сны золотые навевать. gouden dromen blazen.
Да, к тебе я стану прилетать, Ja, ik zal naar je toe komen vliegen,
Гостить я буду до денницы ik zal tot de morgenster blijven
И на шелковые ресницы en op je zijden wimpers
Сны золотые навевать, gouden dromen blazen,
Сны золотые навевать. gouden dromen blazen.