Bedřich Smetana
Ó, jaký žal! jaký to žal, Oh, wat een verdriet! wat een verdriet is dit,
když srdce oklamáno! wanneer het hart bedrogen is!
Však přece ještě nevěřím, En toch kan ik het nog niet geloven,
ač stojí tam napsáno. – al staat het daar geschreven.
Nevěřím, až s ním promluvím; Ik geloof het pas als ik met hem spreek;
snad ani o tom neví! – misschien weet hij er helemaal niets van!
Ó, kýž se mi v nesnázi té Oh, als toch in deze nood
skutečná pravda zjeví! – de echte waarheid zich aan mij zou openbaren!
a nad ubohým srdcem mým en boven mijn arme hart
co tichá hvězda svítal. scheen hij als een stille ster.
Jak blahý život s milencem Wat een gelukzalig leven met mijn geliefde
v snu tomto jsem si přádla, spon ik me in deze droom,
tu osud přivál vichřici, toen blies het lot een storm aan,
a růže lásky zvadla. en de roos van de liefde verwelkte.
Ne, není možný taký klam; Nee, zo'n verraad kan niet bestaan;
tenť smutnou by byl ranou, het zou een bittere wond zijn,
a rozplakala by se zem en de aarde zelf zou wenen
nad láskou pochovanou! om een liefde die ten grave is gedragen!