Antonín Dvořák
a marně v očích hluboku en tevergeefs zoek ik diep in je ogen
tvou bytost hledám tajemnou! naar jouw geheimzinnige wezen!
Má sňatek dát mi teprve, Moet ons huwelijk mij pas nu geven
co láska dávno chtěla, wat de liefde al lang verlangde,
by rozhořela jsi do krve zodat je zou ontvlammen tot in je bloed
a byla ženou mou zcela? en geheel mijn vrouw zou worden?
Proč chladí tvoje objetí, Waarom is jouw omhelzing zo koud,
vzplát vášní proč se bojí? waarom schrikt ze terug van het ontvlammen in hartstocht?
Proč úzkostí jen zachvěti Waarom moet ik enkel beven van angst
mám v náruči se tvojí? wanneer ik in jouw armen lig?
A marně dusím smutný cit, En tevergeefs onderdruk ik dit droeve gevoel,
z náruče tvé se nelze vyprostit, uit jouw armen valt niet los te komen,
byť stokrát byla jsi chladná, nesmělá, al was je honderdmaal koud en schuchter,
mít musím tebe docela! ik moet je geheel bezitten!