Antonín Dvořák
Stokrát bys byla člověkem, Al was je honderdmaal een mens,
ve jhu jsi spjata odvěkém. je blijft gebonden aan een eeuwenoud juk.
Byť měl tě člověk stokrát rád, Al hield een man honderdmaal van je,
navždy ho nemůžeš upoutat! voorgoed kun je hem nooit binden!
Ubohá Rusalko bledá, Arme bleke Rusalka,
zajatá v kouzlo lidských pout! gevangen in de ban van mensenketenen!
Voda tvá všude tě hledá, Jouw water zoekt je overal,
nadarmo chce tě obejmout! tevergeefs wil het je omarmen!
Až se zas vrátíš k družkám svým, Als je weer terugkeert naar je zusters,
budeš jen živlem smrtícím, zul je enkel een dodelijke geest zijn,
vrátíš se žitím uvadlá, je keert terug, verwelkt door het leven,
prokletí živlů jsi propadla! je bent de vloek der elementen vervallen!
Ubohá Rusalko bledá, Arme bleke Rusalka,
v nádheru světa zakletá! betoverd in de pracht van de wereld!