Antonín Dvořák
Mému naříkání, spěchu bez ustání Zal aan mijn weeklagen, mijn rusteloze jacht,
konec už nikdy nebude? ooit een einde komen?
Ode dne ke dni touhou štván Dag na dag, opgejaagd door verlangen,
hledám tě v lesích udýchán, zoek ik je in de bossen, buiten adem,
noc-li se blíží, tuším tě v ní, als de nacht nadert, voel ik je erin,
chytám tě v mlze měsíční, ik grijp naar je in de manige nevel,
hledám tě širé po zemi. ik zoek je wijd en zijd over de aarde.
Pohádko, vrať se mi! Sprookje, kom bij me terug!
Tady to bylo, Hier was het,
mluvte, němé lesy! spreek, jullie zwijgende bossen!
Vidino sladká, milenko má, kde jsi? Zoete verschijning, mijn lief, waar ben je?
Bílá moje lani! Kde jsi? Mijn witte hinde! Waar ben je?
Při všem co v mrtvém srdci mám, Bij al wat ik in mijn dode hart draag,
nebe i zemi zaklínám, bezweer ik hemel en aarde,
zaklínám Boha i běsy, ik bezweer God en de demonen,
ozvi se, ozvi, kde jsi? geef antwoord, antwoord, waar ben je?
Milenko má! Mijn geliefde!