Arthur Sullivan
When the footpads quail at the night-bird's wail, and black dogs bay at the moon, wanneer struikrovers ineenkrimpen bij de kreet van de nachtvogel, en zwarte honden naar de maan janken,
Then is the spectres' holiday – then is the ghosts' high-noon! dan is het de feestdag der spoken, dan is het de hoogtijdag der geesten!
Ha! ha! Ha! ha!
Then is the ghosts' high-noon! Dan is het de hoogtijdag der geesten!
As the sob of the breeze sweeps over the trees, and the mists lie low on the fen, Terwijl de snikkende bries over de bomen strijkt, en de nevels laag over het moeras hangen,
From grey tomb-stones are gathered the bones that once were women and men, worden van grijze grafstenen de botten verzameld die ooit vrouwen en mannen waren,
And away they go, with a mop and a mow, to the revel that ends too soon, en daar gaan ze, grimassen trekkend, naar het feest dat te snel eindigt,
For cockcrow limits our holiday – the dead of the night's high-noon! want het hanengekraai bekort onze feestdag, het holst van het hoogtij der nacht!
Ha! ha! Ha! ha!
The dead of the night's high-noon! Het holst van het hoogtij der nacht!
And then each ghost with his ladye-toast to their churchyard beds takes flight, En dan vliegt elke geest, met de dame die hij eert, terug naar hun graven op het kerkhof,
With a kiss, perhaps, on her lantern chaps, and a grisly grim "good-night"; met een kus, misschien, op haar holle kaken, en een ijzingwekkend, grimmig "goedenacht";
Till the welcome knell of the midnight bell rings forth its jolliest tune, totdat de welkome klank van de middernachtsklok zijn vrolijkste deuntje laat klinken,
And ushers in our next high holiday – the dead of the night's high-noon! en onze volgende grote feestdag inluidt, het holst van het hoogtij der nacht!
Ha! ha! Ha! ha!
The dead of the night's high-noon! Het holst van het hoogtij der nacht!
Ha! ha! ha! ha! Ha! ha! ha! ha!