Gaetano Donizetti
Scellerato!... malvagio!... e chiudevi Schurk!... ellendeling!... en hield je
tal perfidia nel core sleale?... zulk verraad verborgen in je trouweloze hart?...
E tradir sì vilmente potevi?... En kon je zo laaghartig verraden...
La regina? de koningin?
(Supplizio infernale!...) Een helse kwelling!...
Ah! la spada, la spada un istante Ach! het zwaard, het zwaard, voor een ogenblik,
al codardo, all'infame sia resa... aan de lafaard, aan de eerloze worden gegeven...
Ch'ei mi cada trafitto alle piante... laat hem doorboord aan mijn voeten vallen...
Ch'io nel sangue deterga l'offesa... laat ik de belediging in bloed afwassen...
O mio fido! E tu fremi, tu pure O mijn trouwe! Ook jij beeft
dell'oltraggio che a me fu recato! om de belediging die mij is aangedaan!
Io favello: m'ascolta. La scure Ik spreek: luister naar mij. De bijl
già minaccia il tuo capo esecrato: dreigt al je vervloekte hoofd:
qual si noma l'ardita rivale hoe de vermetele rivale heet,
di' soltanto, e lo giuro, vivrai. zeg het slechts, en ik zweer het je, je zult leven.
Parla, ah! parla. Spreek, ach, spreek.
(Momento fatale!) Een noodlottig moment!
Pria la morte. Liever de dood.
Ostinato! E l'avrai. Koppigaard! Dan zul je het krijgen.
Tutti udite. II giudizio de' pari Hoor allen. Het oordeel van de pairs
di costui la condanna mi porse. heeft mij de veroordeling van deze man overhandigd.
Io la segno. Ciascuno la impari. Ik teken het. Laat iedereen het vernemen.
Come il sole, che parte già corse Zoals de zon die al een deel
del suo giro, al meriggio sia giunto, van haar eigen baan heeft afgelegd, de middag bereikt,
s'oda un tuono del bronzo guerrier: laat een donderslag van het strijdbrons weerklinken:
lo percuota la scure in quel punto. laat de bijl hem op dat moment treffen.
(Tristo giorno di morte forier!) Een sombere dag, bode van de dood!
Tal sepolcro t'appresta il mio sdegno, Zo'n graf bereidt mijn verachting je,
che non fia chi di pianto lo scaldi: dat niemand het met tranen zal verwarmen:
con la polve di vili ribaldi met het stof van snode schurken
la tua polve confusa ne andrà. zal jouw stof vermengd verdwijnen.
Del mio sangue la scure bagnata De bijl, gedrenkt in mijn bloed,
più non fia d'ignominia macchiata. zal niet langer door schande bevlekt zijn.
Il tuo crudo, implacabile sdegno Jouw wrede, onverbiddelijke verachting
non la fama, la vita mi toglie: neemt mij niet mijn eer, maar mijn leven af:
ove giaccian le morte mie spoglie Waar mijn dode resten zullen liggen,
Ivi un'ara di gloria sarà. daar zal een altaar van roem staan.
(No: l'iniquo non muoia di spada, Nee: laat de verdorvene niet door het zwaard sterven,
sovra il palco infamato egli cada... laat hem vallen op het schandelijke schavot...
né il supplizio serbato all'indegno Noch de straf die de onwaardige wacht
basta all'ira che m'arde nel seno... volstaat voor de woede die in mijn borst brandt...
A placarla, ad estinguerla appieno Om die te sussen, om die geheel te doven,
altro sangue versato sarà!) zal er ander bloed vergoten worden!)
Sul tuo capo la scure già piomba... Al valt de bijl op jouw hoofd...
Maledetto il tuo nome sarà. Vervloekt zal jouw naam zijn.
(Al reietto nemmeno la tomba Zelfs het graf, aan de verstotene,
un asilo di pace darà?) zal het geen toevlucht van vrede bieden?)