Gaetano Donizetti
Roberto... Roberto toch...
Estremo Een doodse
pallor ti siede in fronte! Ah! forse?... Io tremo bleekheid ligt op je voorhoofd! Ach, misschien...? Ik durf het je nauwelijks
d'interrogarti! te vragen!
Ancor la mia sentenza Mijn vonnis
non proferì colei; ma nel tremendo heeft zij nog niet uitgesproken; maar in haar verschrikkelijke
sguardo le vidi folgorar la brama blik zag ik het verlangen
del sangue mio... naar mijn bloed oplaaien...
Non proseguir... D'ambascia Ga niet verder... Van angst
l'anima ho piena, e di spavento! is mijn ziel vervuld, en van schrik!
Ah! lascia Ach! Laat
che il mio destin si compia; e nelle braccia mijn lot zijn beloop hebben; en in de armen
di cara sposa un infelice oblia. vergeet een ongelukkige man.
Che parli?... Ahi, fera sorte! Wat zeg je?... Ach, wreed lot!
Né amico, né consorte Noch als vriend, noch als echtgenoot,
lieto mi volle! gunde het lot mij vreugde!
Oh! narra... Oh! Vertel...
Un arcano martir di Sara i giorni Een geheimzinnige kwelling, Sara's dagen
attrista, e la conduce bedroeft, en voert haar
lentamente alla tomba. langzaam naar het graf.
(Oh ciel!... pentita (Oh hemel!... zou ze berouw hebben,
sarìa quella spergiura?...) die eedbreekster?...)
E qual ferita En zoals een wond die
che tocca s'inasprisce, il suo tormento erger wordt bij aanraking, wordt haar lijden
col ragionarne a lei divien più crudo! voor haar wreder naarmate men erover spreekt!
(È rea, ma sventurata!...) (Ze is schuldig, maar ongelukkig!...)
Ieri, taceva il giorno, Gisteren, toen de dag verstomde,
quando pria dell'usato al mio soggiorno toen ik eerder dan gewoonlijk naar mijn vertrek
mi trassi, e nelle stanze trok ik mij terug, en naar de kamers
ove solinga ella restar si piace, waar zij graag alleen vertoeft,
mossi repente... Un suono bewoog ik plotseling... Een geluid
di taciti singulti appo la soglia van stille snikken bij de drempel
m'arrestò non veduto. Essa fregiava hield mij staande, ongezien. Zij tooide
d'aurate fila una cerulea fascia, met gouden draad een hemelsblauwe sjerp,