Pyotr Ilyich Tchaikovsky
Ах, постыл мне этот свет. Ach, deze wereld is mij gaan tegenstaan.
Ну, времена! Повеселиться толком не умеют. Wat een tijden! Ze weten niet eens fatsoenlijk plezier te maken.
Что за манеры! Что за тон! И не глядела бы... Wat een manieren! Wat een toon! Ik zou er liever niet naar kijken...
Ни танцевать, ни петь не знают! Кто дансёрки? Кто поет? девчонки! Ze kunnen dansen noch zingen! Wie zijn de danseressen? Wie zingt er? Kleine meisjes!
А бывало: кто танцевал? Кто пел? Maar vroeger: wie danste er? Wie zong er?
Le duc d’Orléans, le duc d’Ayen, duc de Coigny.. De hertog van Orléans, de hertog van Ayen, de hertog van Coigny..
La comtesse d’Estrades, la duchesse de Brancas... De gravin van Estrades, de hertogin van Brancas...
Какие имена! и даже, иногда, сама маркиза Пампадур! Wat een namen! en zelfs, soms, de markiezin de Pompadour in eigen persoon!
При них я и певала... Le duc de la Vallière хвалил меня. In hun bijzijn heb ik gezongen... De hertog de la Vallière prees mij.
Раз, помню, в Chantilly, y Prince de Condé король меня слыхал! Я как теперь все вижу... Eens, herinner ik me, in Chantilly, bij de Prince de Condé, hoorde de koning mij zingen! Ik zie het allemaal alsof het nu is...
Je crains de lui parler la nuit, Ik ben bang 's nachts met hem te spreken,
J’écoute trop tout ce qu’il dit; Ik luister te veel naar alles wat hij zegt;
Il me dit: je vous aime, et je sens malgré moi, Hij zegt me: ik bemin je, en ik voel, tegen wil en dank,
Je sens mon cœur qui bat, qui bat... Ik voel mijn hart dat klopt, dat klopt...
Je ne sais pas pourquoi... Ik weet niet waarom...
Чего вы тут стоите? Вон ступайте! Wat staan jullie daar? Eruit, ga weg!