Alexander Borodin
Что тебе? Wat wil je?
Князь, гляди: восток алеет, Vorst, kijk: het oosten kleurt rood,
И свет зари разгонит ночи мрак, en het licht van de dageraad verdrijft het duister van de nacht,
И для тебя, и для Руси заря настанет. en voor jou, en voor Roes, zal een dageraad aanbreken.
А средство есть, я средство знаю. En er is een middel; ik ken het middel.
Ты? Jij?
Коней лихих тебе достану я, Ik zal vurige paarden voor je halen,
Беги из плена ты потайно. vlucht heimelijk uit de gevangenschap.
Что? Мне, князю, бежать из плена потайно? Wat? Dat ik, een vorst, heimelijk uit de gevangenschap zou vluchten?
Мне, мне? Подумай, что ты говоришь? Ik, ik? Bedenk eens wat je zegt!
Князь, прости на смелом слове, Vorst, vergeef mij mijn vrijmoedige woorden,
Подумай ты о том, что я сказал; bedenk wat ik heb gezegd;
Не для себя, а для Руси бежать ты должен. niet voor jezelf, maar voor Roes moet je vluchten.
Ведь ты спасаешь свой край родной, Want je redt je eigen vaderland,
Веру, народ свой, подумай, князь! je geloof, je volk — bedenk het, vorst!
Довольно! Genoeg!
Овлур, быть может, прав. Ovloer heeft misschien gelijk.
Спасти свой край я должен. Ik moet mijn vaderland redden.
А средства нет другого. En er is geen ander middel.
Быть может, то заря рассвета, Misschien is dat de dageraad van de ochtend,
И для меня, и для Руси en voor mij, en voor Roes
Проглянет снова zal opnieuw doorbreken
Солнца радостного свет. het vreugdevolle licht van de zon.
Бежать нам... Да разве можно? Dat wij zouden vluchten... Maar kan dat dan?
Ведь я у хана на поруках. Оставь меня! Want ik sta onder de borgtocht van de chan. Laat mij met rust!
Ведь клятвой с ханом ты не связан, князь, Want door geen eed ben je aan de chan gebonden, vorst,
Креста на том не целовал ты, князь. je hebt daarop geen kruis gekust, vorst.
Оставь меня! Спасибо за услугу. Laat mij met rust! Dank je voor je dienst.
Подумать должен я. Ik moet erover nadenken.