Alexander Borodin
Я кукушкой перелетной полечу к реке Дунаю. Als een trekkende koekoek vlieg ik naar de rivier de Donau.
Окуну в реку Каялу мой рукав бобровый. Ik doop mijn bevermouw in de rivier de Kajala.
Я омою князю раны на его кровавом теле. Ik zal de wonden van de vorst wassen op zijn bebloede lichaam.
Ох! Ты, ветер, ветер буйный. Och! Jij, wind, woeste wind.
Что ты в поле веешь? Waarom waai je over het veld?
Стрелы вражьи ты навеял Je hebt de pijlen van de vijand aangewaaid
На дружины князя. op de legers van de vorst.
Что не веял, ветер буйный, Waarom waaide je niet, woeste wind,
Вверх под облака. omhoog naar de wolken,
В море синем корабли лелея? om de schepen op de blauwe zee te wiegen?
Ах, зачем ты, ветер буйный. Ach, waarom, woeste wind,
В поле долго веял? waaide je zo lang over het veld?
По ковыль-траве рассеял Over het vedergras verstrooide je
Ты моё веселье. mijn vreugde.
Ах! Плачу я, горько плачу я, слезы лью, Ach! Ik ween, ik ween bitter, ik vergiet tranen,
Да к милому на море шлю рано по утрам. en vroeg in de ochtend stuur ik ze naar mijn geliefde aan de zee.
Гой ты, Днепр мой, Днепр широкий, Gegroet, mijn Dnjepr, brede Dnjepr,
Через каменные горы door de stenen bergen
В Половецкий край дорогу ты пробил. baande je een weg naar het land der Polovtsen.
Там насады Святослава Daar droeg je de boten van Svjatoslav,
До Кобякова полку tot aan Kobjaks leger,
Ты лелея, мой широкий, славный Днепр, zacht voort, mijn brede, roemrijke Dnjepr,
Днепр, родной наш Днепр! Dnjepr, onze dierbare Dnjepr!
Вороти ко мне милого, Breng mijn geliefde bij mij terug,
Чтоб не лить мне горьких слез, zodat ik geen bittere tranen hoef te vergieten,
Да к милому на море en ze niet naar mijn geliefde aan de zee
Не слать рано по утрам. hoef te sturen, vroeg in de ochtend.
Ох, ты, солнце, солнце красно, Och, jij, zon, schone zon,
В небе ясном ярко светишь ты, je schijnt fel aan de heldere hemel,
Всех ты греешь, всех лелеешь, je verwarmt allen, je koestert allen,
Всем ты любо, солнце; je bent allen dierbaar, zon;
Солнце, красно солнце! Zon, schone zon!
Что же ты дружины князя Waarom heb je dan de legers van de vorst
Зноем жгучим обожгло? met verzengende hitte verschroeid?
Ах! Зачем в безводном поле Ach! Waarom heb je, in het waterloze veld,
Жаждой ты стрелкам луки стянуло met dorst de bogen van de boogschutters strak getrokken
И колчаны им истомой, горем запекло? en hun kokers met matheid en leed dichtgeschroeid?
Зачем? Waarom?