Ruggero Leoncavallo
L'uom riprende i suoi dritti, e'l cor che sanguina De mens herneemt zijn rechten, en het bloedende hart
vuol sangue a lavar l'onta, o maledetta! wil bloed om de smaad af te wassen, o vervloekte vrouw!
No, Pagliaccio non son! Son quei che stolido Nee, Pagliaccio ben ik niet! Ik ben hij die dwaas
ti raccolse orfanella in su la via jou opraapte, een verweesd meisje, langs de weg
quasi morta di fame, e un nome offriati, haast gestorven van de honger, en je een naam gaf,
ed un amor ch'era febbre e follia! en een liefde die koorts en waanzin was!
Comare, mi fa piangere! Buurvrouw, het doet me huilen!
Par vera questa scena! Deze scène lijkt echt!
Zitte laggiù! Che diamine! Stil daar achteraan! Wat drommel!
Io mi ritengo appena! Ik kan me nauwelijks inhouden!
Sperai, tanto il delirio accecato m'aveva, Ik hoopte, zo verblind had de waan mij gemaakt,
se non amor, pietà... mercé! zo niet liefde, dan medelijden... genade!
Ed ogni sacrifizio al cor lieto, imponeva, en mijn blije hart legde zich elk offer op,
e fidente credeva en vol vertrouwen geloofde ik
più che in Dio stesso, in te! meer in jou dan in God zelf!
Ma il vizio alberga sol ne l'alma tua negletta; Maar enkel ondeugd huist in jouw verdorven ziel;
tu viscere non hai... sol legge e'l senso a te! je hebt geen gevoel... alleen je zinnen zijn je wet!
Va, non merti il mio duol, Ga, je verdient mijn verdriet niet,
o meretrice abbietta, jij verachtelijke hoer,
vo' ne lo sprezzo mio in mijn minachting wil ik
schiacciarti sotto i piè!! je onder mijn voeten vertrappen!!
Bravo! Bravo!