Giuseppe Verdi
Già il mio cor fremebondo Reeds bedaart mijn razende hart
s'ammansa in quest'amplesso e si rinsensa. in deze omhelzing en komt weer tot bezinning.
Tuoni la guerra e s'inabissi il mondo Laat de oorlog razen en de wereld in de afgrond storten
se dopo l'ira immensa als na de mateloze toorn
vien quest'immenso amor! deze mateloze liefde komt!
Mio superbo guerrier! Quanti tormenti, Mijn trotse krijger! Hoeveel kwellingen,
quanti mesti sospiri e quanta speme hoeveel droeve zuchten en hoeveel hoop
ci condusse ai soavi abbracciamenti! voerde ons naar deze tedere omhelzingen!
Oh! com'è dolce il mormorare insieme: O, hoe zoet is het samen te fluisteren:
te ne rammenti! weet je nog!
Quando narravi l'esule tua vita Toen je vertelde over je leven in ballingschap
e i fieri eventi e i lunghi tuoi dolor, en de wrede gebeurtenissen en je lange smarten,
ed io t'udia coll'anima rapita luisterde ik naar je met verrukte ziel
in quei spaventi e coll'estasi in cor. in die verschrikkingen en met verrukking in mijn hart.
Pingea dell'armi il fremito, la pugna Ik schilderde het wapengekletter, de strijd
e il vol gagliardo alla breccia mortal, en de stoutmoedige stormloop naar de dodelijke bres,
l'assalto, orribil edera, coll'ugna de bestorming, klimmend als grimmige klimop met de nagels
al baluardo e il sibilante stral. tegen de wal, en de fluitende pijl.
Poi mi guidavi ai fulgidi deserti, Toen voerde je mij naar de glinsterende woestijnen,
all'arse arene, al tuo materno suol; naar het brandende zand, naar je geboortegrond;
narravi allor gli spasimi sofferti toen vertelde je over de doorstane kwellingen
e le catene e dello schiavo il duol. en de ketenen en het leed van de slaaf.
Ingentilia di lagrime la storia Je tranen maakten het verhaal teder,
il tuo bel viso e il labbro di sospir; je schone gelaat en je zuchtende lippen;
scendean sulle mie tenebre la gloria, op mijn duisternis daalde glorie neer,
il paradiso e gli astri a benedir. het paradijs en de sterren, om te zegenen.
Ed io vedea fra le tue tempie oscure En ik zag, rond je donkere slapen,
splender del genio l'eterea beltà. de etherische schoonheid van het genie stralen.
E tu m'amavi per le mie sventure En jij beminde mij om mijn rampspoed
ed io t'amavo per la tua pietà. en ik beminde jou om je medelijden.
Ed io t'amavo per le tue sventure En ik beminde jou om jouw rampspoed
e tu m'amavi per la mia pietà. en jij beminde mij om mijn medelijden.
E tu m'amavi… En jij beminde mij…
E tu m'amavi… En jij beminde mij…
Ed io t'amavo… En ik beminde jou…
… per la tua, mia pietà. …om jouw, mijn medelijden.
Venga la morte! e mi colga nell'estasi Laat de dood komen! en grijp mij in de verrukking
di quest'amplesso van deze omhelzing,
il momento supremo! op dit allerhoogste ogenblik!
Tale è il gaudio dell'anima che temo, Zo groot is de vreugde van mijn ziel dat ik vrees
temo che più non mi sarà concesso ik vrees dat mij niet meer vergund zal worden
quest'attimo divino dit goddelijke ogenblik
nell'ignoto avvenir del mio destino. in de onbekende toekomst van mijn lot.
Disperda il ciel gli affanni Moge de hemel alle zorgen verdrijven
e amor non muti col mutar degli anni. en moge de liefde niet veranderen met de wisselende jaren.
A questa tua preghiera Op dit gebed van jou
"Amen" risponda la celeste schiera. moge het hemelse heir "Amen" antwoorden.
"Amen" risponda. "Amen" antwoorde het.
Ah! la gioia m'innonda Ach! de vreugde overstelpt mij
sì fieramente… che ansante mi giacio… zo hevig dat ik hijgend neerzijg…
Un bacio… Een kus…
Otello! Otello!
Un bacio… ancora un bacio, Een kus… nog een kus,
Già la pleiade ardente al mar discende. Reeds dalen de gloeiende Pleiaden naar de zee.
Tarda è la notte. Het is laat in de nacht.
Vien… Venere splende. Kom… Venus straalt.
Otello! Otello!