Giuseppe Verdi
far de' miei baldi trofei trionfali U had mijn trotse zegetekens kunnen maken tot
una maceria, una menzogna... een puinhoop, een leugen...
E avrei portato la croce crudel En ik zou het wrede kruis hebben gedragen
d'angoscie e d'onte van angst en smaad
con calma fronte met een kalm voorhoofd
e rassegnato al volere del ciel. en berustend in de wil van de hemel.
Ma, o pianto, o duol! m'han rapito il miraggio Maar, o geween, o smart! zij hebben mij de droombeeld ontnomen
dov'io, giulivo, l'anima acquieto. waarin ik, verheugd, mijn ziel tot rust bracht.
Spento è quel sol, quel sorriso, quel raggio Gedoofd is die zon, die glimlach, die straal
che mi fa vivo, che mi fa lieto! die mij doet leven, die mij blij maakt!
Tu alfin, clemenza, pio genio immortal Gij eindelijk, genade, heilige onsterfelijke geest
dal roseo riso, met de roze glimlach,
copri il tuo viso bedek uw gelaat
santo coll'orrida larva infernal! heilig gelaat met het gruwelijke hellemasker!