Jacques Offenbach
Moi, je suis Aristée, un berger d'Arcadie, Ik ben Aristée, een herder uit Arcadië,
Un fabricant de miel, ivre de mélodie, een honingmaker, dronken van melodie,
Sachant se contenter des plaisirs innocents tevreden met de onschuldige genoegens
Que les dieux ont permis à l'habitant des champs ! die de goden de buitenman hebben gegund!
Les essaims de mes abeilles de zwermen van mijn bijen
Butinant leur miel ; hun honing verzamelen;
Voir le lever de l'aurore, het aanbreken van de dageraad zien,
Et, chaque matin, en, elke ochtend,
Se dire : je veux encore tegen jezelf zeggen: ik wil het
Le revoir demain. morgen weer zien.
Voilà la fête Dat is de vreugde
D'une âme honnête, van een eerlijke ziel,
Le vrai bonheur het ware geluk
Du cœur ! van het hart!
Voir bondir dedans la plaine Zien hoe over de vlakte
Les petits moutons, de lammetjes springen,
Accrochant leur blanche laine hun witte wol vasthakend
A tous les buissons ! aan alle struiken!
Voir sommeiller la bergère, De herderin zien sluimeren,
Tandis qu'à pas lents, terwijl, met trage tred,
Le berger qu'elle préfère de herder die zij verkiest
Vient et la surprend ! haar nadert en verrast!
Voilà la fête Dat is de vreugde
D'une âme honnête, van een eerlijke ziel,
Le vrai bonheur, het ware geluk
Du cœur ! van het hart!