Claudio Monteverdi
Alma da corpo sciolta invan presume; hoopt een ziel die van het lichaam is bevrijd tevergeefs;
Non vivo io, nò, che poi di vita è priva Ik leef niet, nee, want van het leven beroofd is
Mia cara sposa, il cor non è più meco, mijn dierbare bruid; mijn hart is niet langer bij mij,
E senza cor com'esser può ch'io viva? en hoe kan ik zonder hart leven?
A lei volt'ho il camin per l'aer cieco Ik heb mijn weg naar haar gericht door de blinde lucht,
Al inferno non già, ch'ovunque stassi niet naar de hel, want waar zij ook moge zijn,
Tanta bellezza il Paradiso ha seco. neemt zulke schoonheid het paradijs met zich mee.
Orfeo son io, che d'Euridice i passi Ik ben Orfeo; Euridices voetstappen
Segue per queste tenebrose arene, die ik door dit duistere zand volg,
Ove già mai per huom mortal non vassi. waar nooit een sterveling is gegaan.
O de le luci mie luci serene, O heldere lichten van mijn ogen,
S'un vostro sguardo può tornarmi in vita, als één van uw blikken mij weer tot leven kan brengen,
Ahi chi niega il conforto a le mie pene? ach, wie ontzegt mijn lijden troost?
Sol tu, nobile Dio, puoi darmi aita, Alleen gij, edele god, kunt mij helpen,
Né temer dei ché sopr' un aurea Cetra en gij hoeft niet te vrezen, want op een gouden lier
Sol di corde soavi armo le dita bewapen ik mijn vingers alleen met zoete snaren,
Contra cui rigid'alma invan s'impetra. waartegen zelfs een starre ziel machteloos staat.