Claudio Monteverdi
Nel indurato core, almen il sonno in dat verharde hart, dan is het de slaap
Fuggir al mio cantar gl'occhi non ponno. die zijn ogen bij mijn zang niet kunnen ontvluchten.
Su, dunque, a che più tardo? Vooruit dan, waar wacht ik nog op?
Temp'è ben d'approdar su l'altra sponda, Het is hoog tijd om aan de andere oever te landen,
S'alcun non è ch'il nieghi, als er niemand is die het verbiedt,
Vaglia l'ardir se foran van'i prieghi. laat de durf dan gelden, nu de gebeden vergeefs waren.
È vago fior del tempo Een mooie bloem van de tijd is
L'occasion, ch'esser dee colta a tempo. de gelegenheid, en die moet op tijd geplukt worden.
Mentre versan quest'occhi amari fiumi, Terwijl deze ogen bittere stromen vergieten,
Rendetemi il mio ben, tartarei Numi! Geef mij mijn liefste terug, goden van Tartarus!