Claudio Monteverdi
Pur null'homai si nieghi toch worde nu niets geweigerd
A tal beltà congionta a tanti prieghi. aan zulke schoonheid, verenigd met zoveel smeekbeden.
La sua cara Euridice zijn dierbare Euridice
Contra l'ordin fatale Orfeo ricovri. moge Orfeo haar terugwinnen, tegen de orde van het noodlot in.
Ma pria che tragga il piè da questi abissi Maar voordat hij zijn voet uit deze afgronden zet,
Non mai volga ver lei gli avidi lumi, wende hij zijn gretige ogen nooit naar haar,
Che di perdita eterna Want van eeuwig verlies
Gli fia certa cagion un solo sguardo. zal één enkele blik hem de zekere oorzaak zijn.
Io così stabilisco. Hor nel mio regno Zo bepaal ik het. Nu, in mijn rijk,
Fate, ò Ministri, il mio voler palese, maakt, o dienaren, mijn wil bekend,
Sì che l'intenda Orfeo zodat Orfeo het verneemt
E l'intenda Euridice, en Euridice het verneemt,
Né di cangiarl'altrui sperar più lice. en niemand mag er nog op hopen het te veranderen.