Claudio Monteverdi
Ei de l'instabil piano hij, op de onstabiele vlakte,
Arò gl'ondosi campi e'l seme sparse ploegde de golvende velden en zaaide het zaad
Di sue fatiche, ond'aurea messe accolse. van zijn zwoegen, en haalde daaruit een gouden oogst binnen.
Quinci, perché memoria Daarom, opdat de herinnering
Vivesse di sua gloria, aan zijn roem zou voortleven,
La Fama a dir di lui sua lingua sciolse, maakte de Faam haar tong los om over hem te spreken,
Ch'ei pose freno al mar con fragil legno, dat hij de zee met een broos vaartuig een teugel aanlegde
Che sprezzò d'Austr' e d'Aquilon lo sdegno. en de toorn van de zuidenwind en de noordenwind trotseerde.