Vincenzo Bellini
alfin poss'io, qui, dove a me s'offerse ik zuchten, hier, waar voor het eerst aan mij verscheen
la prima volta quel fatal romano, die noodlottige Romein,
che mi rende rubella al tempio, al dio... die mij ontrouw maakt aan de tempel, aan de god...
Fosse l'ultima almen! Vano desio! Was het maar de laatste keer! IJdele wens!
Irresistibil forza Een onweerstaanbare kracht
qui mi trascina... e di quel caro aspetto sleurt mij hierheen... en aan dat dierbare gelaat
il cor si pasce... e di sua cara voce voedt mijn hart zich... en van zijn lieve stem
l'aura che spira mi ripete il suono. herhaalt de zuchtende bries voor mij de klank.
Deh! proteggimi, o dio: perduta io sono. Ach! bescherm mij, o god: ik ben verloren.
Gran Dio, abbi pietà, Grote God, heb medelijden,
Perduta io son! Ik ben verloren!