Vincenzo Bellini
cinta di bende candide, omhuld met witte linten,
sparsa di fior la chioma. haar haren bestrooid met bloemen.
Udia d'Imene i cantici, Ik hoorde de lofzangen van Hymen,
vedea fumar gl'incensi, ik zag de wierook opstijgen,
eran rapiti i sensi mijn zinnen werden meegevoerd
di voluttade e amor. door wellust en liefde.
Quando fra noi terribile Toen tussen ons, verschrikkelijk,
viene a locarsi un'ombra: een schaduw komt neerstrijken:
l'ampio mantel druidico de wijde druïdenmantel
come un vapor l'ingombra; omhult haar als een nevel;
cade sull'ara il folgore, de bliksem valt op het altaar,
d'un vel si copre il giorno, de dag hult zich in een sluier,
muto si spande intorno in stilte verspreidt zich rondom
un sepolcrale orror. een grafachtige ontzetting.
Più l'adorata vergine De aanbeden maagd vind ik
io non mi trovo accanto; niet langer aan mijn zijde;
n'odo da lunge un gemito van verre hoor ik er een gekreun van,
misto de' figli al pianto... vermengd met het wenen van onze kinderen...
Ed una voce orribile En een afschuwelijke stem
echeggia in fondo al tempio: weerklinkt uit de diepte van de tempel:
«Norma così fa scempio Zo richt Norma verderf aan
di amante traditor.» over een trouweloze minnaar.
Odi? I suoi riti a compiere Norma, Hoor je? Om haar riten te voltrekken,
Norma dal tempio move. komt Norma uit de tempel.
Sorta è la luna, o Druidi; De maan is opgekomen, druïden;
ite, profani, altrove, weg van hier, ongewijden,
ite altrove, ite altrove! weg van hier, weg van hier!
Vieni... Kom...
Mi lascia. Laat me.
Ah! m'ascolta. Ach, luister naar me.
Barbari! Barbaren!
Fuggiam... Laten we vluchten...
Io vi preverrò! Ik zal jullie voor zijn!
Vieni... fuggiam... scoprire alcun ti può. Kom... laten we vluchten... iemand kan je ontdekken.
Traman congiure i barbari, De barbaren smeden complotten,
ma io li preverrò! maar ik zal hen voor zijn!
Ah! vieni... fuggiam... sorprendere alcun ti può. Ach, kom... laten we vluchten... iemand kan je hier betrappen.
Ite, profani, altrove. Weg van hier, ongewijden.