Edmond Dédé
Que Morgiane achève cet étrange récit Laat Morgiane dit vreemde verhaal afmaken.
On croirait un doux rêve par une belle nuit. Het lijkt wel een zoete droom in een mooie nacht.
La jeune femme émue Ontroerd zei de jonge vrouw
Dit à son cavalier Tegen haar ruiter:
«Seigneur je suis perdue “Heer, ik ben verloren;
De moi prenez pitié. Heb medelijden met mij.
De bien loin je me suis enfuie Van heel ver ben ik gevlucht,
Quittant un époux détesté. Weg van een man die ik haat.
La ronce et le roc m'ont meurtrie Doornstruiken en rotsen hebben mij gehavend,
Tout mon corps est ensanglanté… Mijn hele lichaam zit onder het bloed…
Pitié, pitié, pitié, pour ce cher ange, dit-elle, Genade, genade, genade voor dit lieve engeltje,” zei ze,
En montrant son enfant. Terwijl ze haar kind liet zien.
Partons, que votre amour me venge. “Laten we gaan, laat uw liefde mij wreken.
En avant cavale en avant.» Vooruit, merrie, vooruit!”
Alors le coursier nous enlève Dan voert het ros ons weg;
Souffle et bondit, rougit son mors. Het snuift en springt, zijn bit kleurt rood.
Comme il emportait ses trésors Nu het zijn schatten wegdroeg,
Son ardeur n'avait plus de trêve Kende zijn vuur geen rust meer.
En avant coursier de ton pas léger. Vooruit, ros, met je lichte tred!
Montre ta souplesse Laat zien hoe soepel je bent,
Élargis ton flanc Strek je flanken,
Puis avec le vent lutte de vitesse. Ren dan om het hardst met de wind.
En fleurant les airs De lucht opsnuivend,
Franchis le désert. Steek de woestijn over.
Courage, courage, Hou moed, hou moed!
Sur ta croupe en nage Op je bezwete rug,
Toujours noble et beau Nog altijd edel en mooi,
Soustrais ton fardeau au tigre sauvage. Breng je last buiten bereik van de wilde tijger.