Edmond Dédé
Il faut que je dévoile Moet ik een geheim onthullen
Un secret trop longtemps caché Dat al te lang verborgen is gebleven
Qui ne doit plus être ignoré. En dat niet langer onbekend mag blijven.
Je déchire le voile. Ik scheur de sluier weg.
J'étais des plus riches marchands Ik was een van de rijkste kooplieden,
Jadis, au printemps de la vie. Lang geleden, in de lente van mijn leven.
La Fortune m'était amie Vrouwe Fortuna was mij goedgezind
Et me comblait de ses présents. En overlaadde mij met haar gaven.
Revenant du pèlerinage Op de terugweg van de bedevaart,
Le cœur léger Licht van hart,
Je vis un jour parmi la liane sauvage Zag ik op een dag tussen de wilde lianen
L'objet de mon premier amour. Mijn eerste liefde.
Ô qu'elle était belle. O, wat was ze mooi!
Un collier parait son cou comme une étincelle. Een ketting sierde haar hals als een vonk.
L'amour jaillit, j'en devins fou. De liefde laaide op, ik werd er gek van.
De ses cheveux le vent folâtre De speelse wind
Soulevait le poids parfumé, Tilde haar zware, geurige haren op;
Dans ses bras plus lisses que l'albâtre In haar armen, gladder dan albast,
Dormait un enfant nouveau-né. Sliep een pasgeboren kind.
L'âme tout attendrie Helemaal vertederd
Je me rapproche et soudain Kom ik dichterbij, en plotseling
Effrayée elle crie Slaakt zij een kreet van schrik;
Moi je lui tends la main. Ik reik haar de hand.
«Ne craignez rien, lui dis-je, “Wees niet bang,” zei ik tegen haar,
Pauvre fleur dont la tige doit habiter les cieux. “Arme bloem, met een stengel die in de hemel thuishoort.
Quittez ce sol aride Verlaat deze dorre grond;
Ma cavale intrépide Mijn onverschrokken merrie,
Qui frémit sous la bride Die al staat te trappelen,
Dans un pays heureux tous deux va nous conduire. Brengt ons beiden naar een gelukkig land.
Vous n'avez qu'à parler.» U hoeft het maar te zeggen.”