Wolfgang Amadeus Mozart
Sposo... mia vita... Ah dove, Mijn man... mijn leven... Ach, waar,
dove vai? Non ti seguo? E chi ritiene waar ga je heen? Volg ik je niet? En wie houdt
i passi miei? Chi mi sa dir?... ma intorno mijn schreden tegen? Wie kan het mij zeggen?... maar rondom
altro, ahi lassa non vedo zie ik, arme ik, niets anders
che silenzio, ed orror! L'istesso cielo dan stilte en gruwel! De hemel zelf
più non m'ascolta, e m'abbandona. Ah forse, hoort mij niet meer, en verlaat mij. Ach misschien,
forse l'amato bene misschien stort mijn geliefde
già dalle rotte vene reeds, uit zijn opengereten aderen,
versa l'anima, e 'l sangue... Ah pria ch'ei mora zijn ziel en zijn bloed uit... Ach, voor hij sterft
su quella spoglia esangue op dat levenloze lichaam
spirar vogl'io... che tardo? wil ik mijn laatste adem uitblazen... waar wacht ik op?
Disperata a che resto? Odo, o mi sembra Wanhopig, waarom blijf ik nog? Ik hoor, of meen
udir di fioca voce een zwakke stem te horen
languido suon, ch' a sé mi chiama? Ah sposo een matte klank, die mij tot zich roept? Ach man,
se i tronchi sensi estremi als deze afgebroken laatste woorden
de' labbri tuoi son questi van jouw lippen zijn,
corro, volo a cader dove cadesti. ren ik, vlieg ik om te vallen waar jij gevallen bent.
che con gelida mano m'addita die met ijzige hand mij wijst
la fumante sanguigna ferita de dampende, bloedige wond,
e mi dice: che tardi a morir? en tot mij zegt: waarom talm je met sterven?
Già vacillo, già manco, già moro Nu wankel ik, nu bezwijk ik, nu sterf ik,
e l'estinto mio sposo, ch'adoro en mijn gestorven man, die ik aanbid,
ombra fida m'affretto a seguir. als trouwe schim haast ik mij hem te volgen.