Gaetano Donizetti
Egli s'avanza... la vicina soglia Daar komt hij... de deur hier vlakbij
io cauta veglierò. zal ik behoedzaam bewaken.
Lucia, perdona Lucia, vergeef mij
se ad ora inusitata dat ik u op zo'n ongewoon uur
io vederti chiedea: ragion possente heb willen zien: een dwingende reden
a ciò mi trasse. Pria che in ciel biancheggi dreef mij hierheen. Voordat aan de hemel
l'alba novella, dalle patrie sponde de nieuwe dag gloort, ben ik van de kust van mijn vaderland
lungi sarò. ver weg.
Che dici!... Wat zegt u!...
Pe' franchi lidi amici Naar de bevriende Franse kust
sciolgo le vele: ivi trattar m'è dato vaar ik uit: daar mag ik
le sorti della Scozia. over het lot van Schotland onderhandelen.
E me nel pianto En mij laat u in tranen
abbandoni così! zomaar in de steek!
Pria di lasciarti Voor ik u verlaat,
Ashton mi vegga... io stenderò placato wil ik dat Ashton mij ziet... verzoend zal ik hem
a lui la destra, e la tua destra, pegno de hand reiken, en om uw hand, als teken
fra noi di pace, chiederò. van vrede tussen ons, zal ik vragen.
Che ascolto!... Wat hoor ik!...
Ah! no... rimanga nel silenzio sepolto Ach! nee... laat in stilte begraven blijven
per or l'arcano affetto... voorlopig, onze geheime liefde...
Intendo! Di mia stirpe Ik begrijp het! Hij die mijn geslacht
il reo persecutor zo misdadig vervolgt
de' mali miei en mij al dit onheil bracht,
ancor pago non è! Mi tolse il padre... is nog niet voldaan! Hij nam mij mijn vader af...
il mio retaggio avito... Né basta? mijn voorvaderlijk erfgoed... En is dat niet genoeg?
Che brama ancor? Wat wil hij nog meer?
Quel cor feroce e rio? Dat woeste, boosaardige hart?
La mia perdita intera, il sangue mio? Mijn volledige ondergang, mijn bloed?
Ei mi aborre... Hij verafschuwt mij...
Ah! no... Ach! nee...
Mi aborre... Hij verafschuwt mij...
Calma, oh ciel! quell'ira estrema. Bedwing, o hemel, die mateloze woede.
Fiamma ardente in sen mi scorre! Een brandende vlam schiet door mijn borst!
M'odi. Hoor mij aan.
Edgardo!... Edgardo!...
M'odi, e trema. Hoor mij aan, en beef.