Gaetano Donizetti
Tombe degli avi miei, l'ultimo avanzo Graven van mijn voorvaderen, het laatste
d'una stirpe infelice overblijfsel van een ongelukkig geslacht,
deh! raccogliete voi. Cessò dell'ira ach, neem dat in u op. Het korte vuur van mijn woede
il breve foco... sul nemico acciaro is gedoofd... Op het zwaard van mijn vijand
abbandonar mi vo'. Per me la vita wil ik mij werpen. Voor mij is het leven
è orrendo peso!... L'universo intero een vreselijke last!... De hele wereld
è un deserto per me senza Lucia!... is een woestijn voor mij zonder Lucia!...
Di liete faci ancora Het kasteel straalt nog
splende il castello! Ah! scarsa van feestelijke fakkels! Ah! De nacht
fu la notte al tripudio!... Ingrata donna! was te kort voor het feest!... Ondankbare vrouw!
Mentr'io mi struggo in disperato pianto, Terwijl ik wegkwijn in wanhopige tranen,
tu ridi, esulti accanto lach en jubel jij naast
al felice consorte! je gelukkige echtgenoot!
Tu delle gioie in seno, io... della morte! Jij in de schoot van de vreugde, ik... in die van de dood!
Una pietosa lagrima Geen enkele meelijdende traan
non scorrerà su quello!... zal erop vallen!...
Fin degli estinti, ahi misero! Zelfs de troost der doden, helaas,
Manca il conforto a me! wordt mij, rampzalige, onthouden!
Tu pur, tu pur dimentica En jij, ook jij, vergeet
quel marmo dispregiato: die versmade grafsteen:
mai non passarvi, o barbara, ga er nooit langs, o wrede,
del tuo consorte a lato... aan de zijde van je echtgenoot...
rispetta almen le ceneri eerbiedig tenminste de as
di chi moria per te. van hem die voor jou stierf.