Gaetano Donizetti
un lamento... un grido uscia klonk een gejammer... een kreet
come d'uom vicino a morte! als van een man op sterven na dood!
Corsi ratto in quelle mura... Ik snelde haastig binnen die muren...
ahi! terribile sciagura! ach! een vreselijke ramp!
Steso Arturo al suol giaceva Arturo lag uitgestrekt op de grond,
muto freddo insanguinato!... stom, koud, met bloed bedekt!...
E Lucia l'acciar stringeva, En Lucia hield het lemmet vast,
che fu già del trucidato!... dat aan de vermoorde had toebehoord!...
Ella in me le luci affisse... Zij richtte haar ogen op mij...
«Il mio sposo ov'è?» mi disse: "Waar is mijn bruidegom?" zei ze tegen mij:
e nel volto suo pallente en op haar bleke gelaat
un sorriso balenò! flitste een glimlach!
Infelice! della mente Ongelukkige! de helderheid van haar geest
la virtude a lei mancò! had haar begeven!
Oh! qual funesto avvenimento!... Oh! wat een noodlottige gebeurtenis!...
Tutti ne ingombra cupo spavento! Een duistere schrik drukt ons allen neer!
Notte, ricopri la ria sventura Nacht, bedek de snode ramp
col tenebroso tuo denso vel. met jouw dichte duistere sluier.
Ah! quella destra di sangue impura Ah! die met bloed bezoedelde rechterhand
l'ira non chiami su noi del ciel. moge zij de toorn van de hemel niet over ons afroepen.